h1

67.091.089 Thais can’t be wrong!

9 december, 2012
Voetmassage op de avondmarkt

Voetmassage op de avondmarkt

I hate housework. You make the beds, you wash the dishes and six months later you have to start all over again. —Joan Rivers

Sssgggggg….sssgggggg….ssssgggggggggghh!

Ik moet toch ingedommeld zijn na een slapeloze nacht. Het loopt tegen de ochtend, en na het doodmaken van wat spinnen van forse afmetingen heb ik geprobeerd op het keiharde matras een draai te vinden zodat ik kan slapen, maar mijn gedachten malen door mijn hoofd.

En nu dit geluid. Ik ben niet zo gauw bang maar dit klinkt alsof het naast het bed en menens is. Ik grijp Pikun beet en schud aan haar. Wat is dit geluid!!!! Ze mompelt: ‘de buurvrouw doet de was’.
Ik kijk door het muggengaas naar buiten en daar zit een vrouw op haar hurken met wasgoed op een steen waar ze met een borstel overheen gaat. Gelukkig, dat valt weer mee. Geen slangen of ander gedierte.

Buiten komt het verkeer op gang en niet zo zuinig; het borstelgeluid raakt op de achtergrond.

De blikken schuifdeur en een zijkamertje volgestouwd met rotzooi

De blikken schuifdeur en een zijkamertje volgestouwd met rotzooi

Van Lampang op weg naar Chiang Mai, om precies te zijn een dorpje in Doi Saket, een district net buiten Chiang Mai.
Daar bevindt zich het huis van Pikun waar zij met haar man twintig jaar geleden haar gehuwde leven begon.

Voor we daar zijn wordt Pikun gebeld door Nop, hij wil me zo graag ontmoeten na zoveel over me gehoord te hebben, of we niet eerst langs hen kunnen rijden. Dat is vrij logisch omdat het op onze weg ligt.
Daar aangekomen staat er een tafel die kreunt onder de schalen fantastisch eten. Niet te geloven wat een feestmaal.

Met een fris glas water erbij genieten we van al dit heerlijks.
Harco en Benny hebben een Bed & Breakfast in Spanje en vertellen daarover.

Het gesprek kabbelt verder en op een gegeven moment zeg ik, Pikun, ik verlang nu wel naar een bed! Eenmaal weer in de auto zegt Pikun dat ze blij is dat ik dat zei, want je kunt niet zomaar een eind maken aan een dergelijk bezoek.

We rijden door de donkere avond naar het gehucht waar een brede weg doorheen loopt. Pikun parkeert haar auto onder een afdak naast een huis. Nou ja, huis, het is ook meer een overdekt onderkomen. In Nederland zou dit waarschijnlijk min of meer onbewoonbaar verklaard worden. Daar staat Thailand mee vol, dus dit is geen uitzondering.

Ik sjouw mijn bagage de auto uit en stap voor het eerst het huis binnen waar ik vermoedelijk een tijd zal doorbrengen.

Niets kon mij hebben voorbereid op waar ik nu in terecht kom.
Pikun is nog niet zo lang geleden hierheen verhuisd. Nu beide dochters de deur uit zijn hoeft ze daarvoor niet meer in de stad te wonen. Maar lieve help, er zijn geen woorden genoeg om dit… dit… deze ongelofelijk troep te beschrijven. Ik heb een paar foto’s gemaakt, maar lang niet genoeg om een echte indruk te krijgen. We lopen door het huis. Ik sprakeloos achter Pikun aan. De muren en het dak raken elkaar niet, dat is lekker luchtig natuurlijk, isolatie heb je nu niet direct nodig, wel een beetje tocht als er wat wind zou zijn. Die wind is er wel, overdag ook, maar dat komt meer door het verkeer dat langs het huis raast en stof en roet en CO2 naar binnen blaast. De katalysator is hier nog niet zo doorgedrongen. De keuken tart elke verbeelding. Die is helemaal open, meer een afdak die aan drie kanten verschillend is ‘afgewerkt’. Eén kant heeft kippengaas dat vol smerig spinrag hangt, een andere heeft ongeschaafde planken met openingen van 8 cm, en de achterkant heeft een soort trellis als afscherming.

Alles wat je hier ziet is zo oud en smerig, geen idee waarom ze dit niet allang heeft weggegooid

Alles wat je hier ziet is zo oud en smerig, geen idee waarom ze dit niet allang heeft weggegooid. De kussens op het kastje wil je nog niet met een tang beetpakken

Ze doet een kastje open, en daar staat een teil met plastic vaatwerk bedolven onder grof zaagsel. What is THAT?! roept ze uit. Ik zeg, volgens mij hebben de ratten je kast opgevreten. Terwijl ik het zeg rent er een stel ratten over een balk het dak op.  Ik kijk ze na en in een streep zonlicht zie ik een mierenkolonie over een van de balken marcheren. Mieren van minstens 1 cm lang.
Ze laat me de rest van het huis zien. Dat staat helemaal vol zakken en dozen. De muren hangen vol ingelijste foto’s, allereerst natuurlijk van de koninklijke familie, dan van verrimpelde monniken en ook eentje van haar overleden man in politieuniform. De lijsten zitten dik onder het stof en oude spinnenwebben.

Op het hoofdeinde van het bed staan alle heiligen die het gezin moeten behoeden voor onheil en geluk moeten aanbrengen.

Op de foto is het stof niet te zien. Ook niet de spinrag meermee het handje van de vrouwelijke boeddha aan haar knietje is vastgeweven

Op de foto is het stof niet te zien. Ook niet de spinrag waarmee het handje van de vrouwelijke boeddha (Mea Nang Kwak) aan haar knietje is vast geweven

Ik zeg niets. Ik kan niets zeggen. Als ik nu mijn mond zou opendoen zou ik in tranen uitbarsten of een hysterische aanval krijgen. Op een gegeven moment loop ik langs een spiegel. Door het stof en vuil kijken twee wijd opengesperde ogen me aan. Ook al barst ik niet uit in wat dan ook, mijn gezichtsuitdrukking moet genoeg zeggen! Pikun vraagt of ik hier kan wonen. Ik zeg: ik wil eerst even nadenken, Pikun.
Maar de volgende dag zeg ik toch: Pikun, of ík hier kan wonen is niet zo belangrijk, maar dat jij hier kunt wonen! Ze kijkt haar huis rond.
Ik vraag: Pikun, je bent nu tien weken in mijn huis geweest, wat is het verschil tussen hier en daar?
‘In jouw huis is het schoon… Gad (dochter) zou het hier schoonmaken.’ Ik zeg: Pikun, dit huis IS niet schoon te maken. en als het al schoon is is het binnen en dag weer zo smerig. Dat is niet helemaal waar, want alles ziet eruit alsof het nog helemaal nooit een doek of zeem of iets dergelijk heeft gezien.
Ik mag de slaapkamer, die is wel voorzien van horren. Pikun zal dan op een ander bed slapen waar een matras op ligt dat nog van haar voorgeslacht komt waarschijnlijk. Dat gaat me te ver. Het bed wat mij is toebedeeld is groot we kunnen daar wel samen op slapen. Ik hoef geen voorkeursbehandeling en zij in het hondenhok Maar voor we te bedde gaan moeten we een paar harige spinnen van zo’n 8 cm vermoorden.
De badkamer is ook een beauty:

Woorden schieten tekort

Woorden schieten tekort. Welke hoek ik ook op de foto zet, het is allemaal vreselijk.

Er is geen centimer grond om het huis, alleen een afdak met plek voor de auto en waar het verder is opgevuld met troep. Gewoon troep!

Gewoon troep!  Ingezakt kastje, lekke emmers en lege verfblikken. Een zielig plantje bungelt aan een ijzerdraadje in een afgeknipte plastic fles en doet wanhopig zijn best er het beste van te maken. Daar moet ik maar een voorbeeld aan nemen.
De schuifdeur naar de straat is van dun golfblik, en zet je een voet op straat dan moet je uitkijken niet van de sokken te worden gereden door het langsrazende verkeer. Het is alsof de Nzoveel dwars door het huis raast, want die deur houdt nulkommanul aan geluid tegen.
Ook in huis staat zoveel wat nooit gebruikt wordt. Het is teveel om op te noemen maar een voorbeeld: er staan twee vaste telefoons, door het stof niet te zien welke kleur ze zijn. Ik vraag of ze hier een vaste lijn heeft. Ja ooit wel, nu niet meer. Waarom ze die telefoons dan niet weg doet. Die kan ik aan iemand weggeven. Tussen kunnen en doen is een afgrond van verschil. Er staan kartonnen doosjes met strikken waar misschien ooit kadootjes in hebben gezeten. De printer die ik haar kado heb gedaan, kapot, onder het vuil. De blender die ze via Skype in mijn keuken zag en ik aan mijn lieve broer heb meegegeven voor haar, dik onder het stof. Laat ik maar ophouden. De moed zinkt me verder dan mijn schoenen.
Ik zeg: Pikun, ik wil je graag helpen om het hier beter te maken. ALS je dat wilt.
Ik probeer het voorzichtig te zeggen, zonder te kwetsen, want het is tenslotte haar huis. Maar ik besef ook dat er eigenlijk geen beginnen aan is. Alles wat je hier schoonmaakt zit in no-time weer onder het vuil. En hier komt ze uit Nederland met twee koffers, meer dan 60 kg spullen (mijn eigen bagage kan in een rugzak…) en dat moet ook ergens een plek krijgen. Wat heeft haar bezield om een cakeblik en een bakvorm en een keukenweegschaal te kopen? Je kunt hier met goed fatsoen niet eens een beslag maken voordat het met uitlaatgassen gemengd in een nog niet eens aangeschafte oven terecht zou komen… Ik kan het allemaal niet behappen. Om mijn hele wezen hangen grote en kleine vraagtekens. En op zichzelf is ze zo schoon als het maar kan! Maar ik denk toch dat ze, aan het kokkerellen en poetsen in mijn keuken, zich heeft voorgesteld dat het bij haar ook zo zou kunnen zijn, als ze die keukenweegschaal en bakblikken zou kopen.

Zelfs haar kat, waar ze stapelgek op was, is weggelopen net nadat ze hierheen verhuisd is. Ik kan het me goed voorstellen. Ik wil ook weglopen, heel hard.

Nu is het hier overal waar je komt wel vuil. Dat is een feit. Elk winkeltje, elk afdak, elk huis, hoe groot ook staat propvol nutteloze troep. En dat zeg ik… haha, voor ieder die me kent moet dit toch wel wat zeggen… Mijn huis is nu ook niet direct een voorbeeld van goede organisatie, maar ik hecht wel aan enige orde en hygiëne. Er moet wel geleefd kunnen worden, en dat kan hier alleen door de viezigheid al niet. Er staat een soort van gemakkelijke stoel, maar die staat en vlak voor de blikken schuifdeur, nou dat relaxt al niet zo, en wordt als pakplek voor nog meer zooi gebruikt.

Hygiëne, praat me er niet van. Wc’s worden hier niet schoongemaakt hoor, en badkamers zo te zien ook niet. Lege shampooflessen staan soms als soldaten in het gelid, onbegrijpelijk. Ik ben al in heel wat badkamers/wc’s geweest, het is bijna overal eender. De voorbeelden van hoe het wel zou moeten of kunnen zijn dus niet direct voorhanden, en dat het bij mij zo schoon is, en ik elke dag de wc schoonmaak en dat het bad of douche schoon opgeleverd dient te worden na elk gebruik, tja, die farangs (farang= blanke buitenlander) zijn nu eenmaal een ander soort wezens…

Pikun komt zelf met de oplossing. Dit huis is te ver van de stad, dat kost ook nog eens een hoop aan benzine als we elke dag naar de stad gaan voor klanten en studenten. In huis blijven zitten is geen optie, tenzij we aan de slag gaan en gaan opruimen en schoonmaken, en dat wil ik heus en best doen al is het boven de dertig graden. Maar ik denk dat Pikun er helemaal geen zin in heeft. Ook is hier geen restaurantje, geen winkel en geen markt. En drie keer per dag kleefrijst met veel suiker, daar zie ik geen kans voor, dat ziet Pikun ook wel in.

We verhuizen per direct naar mijn oude guesthouse in de oude stad.  Voor een prikkie dat we ook nog delen wonen we in een kamer met eenvoudige maar schone badkamer. Er is een wastafel waar we ons fruit en groenten kunnen schoonmaken. Je hoeft hier niet uit te kijken dat je je voeten openhaalt aan splinters in de houten vloer waar ook nog eens een plank gebroken is.

Zelfs haar kat, waar ze stapelgek op was, is weggelopen net nadat ze hierheen verhuisd is. Ik kan het me goed voorstellen. Ik wil ook weglopen, heel hard.

Pikun komt zelf met de oplossing. Dit huis is te ver van de stad, dat kost ook nog eens teveel aan benzine als we elke dag naar de stad gaan. In huis blijven zitten is geen optie, tenzij we aan de slag gaan en gaan opruimen en schoonmaken, en dat wil ik heus en best doen al is het boven de dertig graden. Maar ik denk dat Pikun er helemaal geen zin in heeft. Ook is hier geen restaurantje, geen winkel en geen markt. En elke dag kleefrijst met veel suiker, daar zie ik geen kans voor, dat ziet Pikun ook wel in.

We verhuizen per direct naar mijn oude guesthouse in de oude stad.  Voor een prikkie dat we ook nog delen wonen we in een kamer met eenvoudige maar schone badkamer. Er is een wastafel waar we ons fruit en groenten kunnen schoonmaken.

Khun Nine, eigenares van het guesthouse met haar zeer verlegen zoon

Khun Nine, eigenares van het guesthouse met een van haar haar twee zeer verlegen zoons

Het wordt een hele verhuizing. De blender, het koffiezetapparaat dat ik op een vorige reis heb aangeschaft en bij haar achtergelaten, bestek, wat serviesgoed, citruspers, kleren, wc papier, de electrische versapper die ook mee is gekomen uit Nederland en een enorme baal wasgoed uit haar huis. Hier staan wasautomaten, zij heeft een wasmachine waar je bij moet blijven staan, en nergens kun je hier de was drogen.
De oude stad is wat stof en vuil niets beter dan in haar huis, maar ik kan hier toch naar de biologische markt en winkeltjes, er zijn hier enkele vegetarische restaurantjes, die claimen biologisch te zijn, maar dat is niet te checken. Opeens komt mij de Nederlandse Keuringsdienst van Waren mij toch als zeer nuttig voor…

aankopen op de biologische markt bij de universiteit

aankopen op de biologische markt bij de universiteit

Ik knor op een scooter naar de enorme versmarkt bij de rivier en koop naast het ons welbekende  minder bekend exotisch fruit:

Passievrucht

Passievrucht

Jackfruit

Jackfruit

Mangosteen

Mangosteen

Heeeeeerlijk zoet, custard apple

Heeeeeerlijk zoet, custard apple

Eggfruit, mijn nieuwste ontdekking. Verrukkelijk.

Eggfruit, mijn nieuwste ontdekking. Verrukkelijk.

En dan verse jonge kokosnoot. Dat laatste wordt een van mijn stapelvoedsels/drankjes.

Jonge kokosnoot, boordevol gezondheid.Hij ordt voor je in een hanteerbare vorm gesneden, dekseltje er in gehakt, rietje erin, en drinken maar

Jonge kokosnoot, boordevol gezondheid.
Hij wordt voor je in een hanteerbare vorm gesneden, dekseltje er in gehakt, rietje erin, en drinken maar

Nu slapen, het is na middernacht!

h1

Twee culturen op één kussen

30 november, 2012

‘No culture can live, if it attempts to be exclusive.’
Mahatma Gandhi

Ruim een week in Thailand. Een vrij drukke week. Je kunt hier plannen wat je wilt, er gebeurt altijd iets anders dan je dacht. Het beste is dus om maar niet te denken.

Zoals Pikun vaak zegt als ik een spelletje op de laptop doe, om mijn gedachten even te laten stromen: Don’t think.

Dat is voor haar misschien makkelijker dan voor mij. Of, en dat is echt niet zo’n gekke veronderstelling, het begrip ‘denken’ betekent voor ons beiden iets totaal anders. Net als het begrip ‘liefde’. Als ik eens vraag waarom die vrouw niet van haar overspelige alcoholistische man scheidt zegt ze: Because she lóve him!

We hebben tien weken met elkaar opgetrokken in Nederland en zijn samen naar Thailand gereisd om daar weer twee maanden andere dingen te beleven.

Op sjouw in Nederland

Op sjouw in Nederland in een verwarmde auto

Op sjouw in Thailand

Op sjouw in Thailand op een luchtige scooter. Even later werden we belaagd door twee valse honden die naar onze benen hapten. Vol gas er vandoor, dat ging maar nét goed!

In Nederland heeft ze links en rechts mensen van uiteenlopende lichamelijke klachten afgeholpen, en ik was daar de eerste van. Mijn helse pijnen in mijn onderrug en rechterbeen die mij bijna twee maanden beroofden van slaap en levensgenot waren binnen een week totaal verdwenen. Intussen kwamen er familie en vrienden over de vloer, de een hoorde het van de ander en we hadden een drukke tijd.
Niet alleen de uitwendige mens kreeg aandacht. We kookten samen, maakten fruit- en groene smoothies, zuurkool en Thaise curries, bakten appeltaart en gingen bijna elke week naar de markt voor lapjes stof en fruit. Pikun leerde met de naaimachine omgaan en in haar koffer zitten dan ook een heel aantal zelfgemaakte kledingstukken. Ik heb haar al een tijd geleden een naaimachine cadeau gedaan die zoonlief naar Thailand heeft gesjouwd. Die moet nu maar eens beleven dat hij een nieuwe baas heeft.

En nu is Thailand aan de beurt om bereisd en beleefd te worden….

++++++++++++++++++++++++++++++++++

Je moet soms oppassen wat je zegt of schrijft.

Tien minutennadat ik de eerste alinea optikte (nl., er gebeuren altijd onverwachte dingen) liep ik even naar beneden om de was uit de wasmachine te halen. Daar stond het jongste hulpje. Ze verstaat geen woord Engels, dus een gesprek is onmogelijk. Er kwam iemand anders aanlopen en via haar gaf het meisje te kennen dat ze zo graag Engels wilde leren. Ik zei dat ze aan het goede adres was, ik ben bevoegd om Engelse les te geven en ze begon te stralen. (Geslaagd voor mijn TEFL cursus)

Snoezig studentje

Na even overleg met haar bazin over welke woorden prioriteit hebben zit ik haar in onze kamer de eerste woordjes te leren. Dat wasgoed wacht wel even.

Bed, laken, deken, kussen, douche, handdoek, wc-papier, potlood, boek, ventilator, boek, glimlach, wasgoed, water. En nu kijken wat ze er morgen van onthoudt. Ze zegt dat ze nodig weer aan het poetsen moet, tot morgen!

Ik hang het wasgoed op en ga eens op zoek naar een lunch. Om de hoek is een tentje waar ik vorige keer ook al kwam. Ze kennen me nog en ik bestel een papayasalade. Pikun’s auto is nu weer kapot, en het betreft geen deukje. Hij klinkt alsof hij aan z’n laatste loodjes bezig is, maar dat komt ook wel weer goed, heb ik al diverse keren meegemaakt.  Ze heeft nu de brommer mee waarop ik me altijd verplaats en moet me dus vandaag een beetje in de buurt vermaken. Ik ga maar een gezichtsbehandeling laten doen. Ook die dame kent me nog, maar haar behandeling is niet zo uitstekend als de vorige keer. Ze laat me met een masker op onder de ventilator liggen en wast en föhnt (het is tevens een kapsalon) intussen een andere klant. Mijn masker droogt op als een keiharde korst en is bijna niet meer te verwijderen. Als ik thuiskom zit er in mijn hals en haarlijn nog restanten van een of ander (bleek?)poeder. Er zal vast wel een betere te vinden zijn. Enfin, €6.25 is niet iets om lang over te treuren.

Schoonheidsbehandeling

Schoonheidsbehandeling. (foto zelf gemaakt, beetje te dichtbij…)

Eigenlijk is er de afgelopen week al zoveel gebeurd waarover ik wil schrijven, en ik begin maar gewoon ergens waarvan ik wat beeldmateriaal heb om het wat op te fleuren.

Gisteren was ik proefmodel van een massagestudent van Pikun. De lessen vinden plaats in het huis van een vriend. Daar wonen ook een Nederlands stel, Harko en Bennie. Tussen het leren door wordt er uitgebreid gegeten:

Het is een foto waard!

Het is een foto waard, en dat vindt Kristina ook!

Harko heeft er zin in!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Meteen na mijn aankomst in Chiang Mai reden Pikun en ik met de broer van Pikun door naar Lampang, haar ouderlijk huis. Haar zuster is een week daarvoor overleden en er werd in verband daarmee van haar verwacht enige ceremonies te verrichten. Dat was twee uur rijden, dus het was me een reisje wel…

In de hoek van het leefvertrek ligt een groot matras met een paar kussens en wat onduidelijke lappen. Die plek is voor (on)verwacht bezoek en ik weet niet hoeveel mensen hiervoor al tussen zijn gekropen. Het interesseert me niet zoveel momenteel, het is maar tijdelijk. Pikun slaapt naast me. In een andere hoek ligt de dochter te slapen met haar zoontje van bijna vier.

Ik heb na een frisse douche als een blok geslapen, en niets gemerkt dat Pikun vroeg opstond, ging tempelen en weer terugkwam.  Daarna moeten we wachten op Pikun’s auto die bij een garage staat. Haar broer heeft hem opnieuw laten spuiten. Vreemd hoor, waarom zou hij dat nou zomaar doen? Nou ja, misschien omdat hij met een fles wodka of ander zelfgestookt spul op er een deuk in had gereden…?

IMG_3132

Get, oudste dochter van Pikun met een mammoet-citroen

Terwijl we wachten tot de auto wordt afgeleverd lopen we door de tuin, waar het vol heerlijks staat: Mangobomen, Moringa, papaya, bananen, kaffir lime, waarvan de bladeren in veel gerechten worden gebruikt, en een reuze-citroen!

De vorige keer dat ik hier was had men hier plannen om het stuk grond vol bananenbomen te zetten en was het veld schoongemaakt. Nu is het weer helemaal vol onkruid tot kniehoogte. Op mijn vraag hoe het zit met de plantage zegt Pikun dat ze er geen tijd voor hebben.

Reuzen-citroen

Reuzencitroen. Smaakt en ruikt als citroen, maar is de grootte van een flinke grapefruit. Ik had er echt nooit van gehoord. Als iemand mij de officiele naam kan vertellen hoor ik het graag!

Het goede rolt hier van de bomen

Het goede rolt hier van de bomen, twee knotsen van papaya’s

Bananen met de (eetbare) bloemen

Bananen met de (eetbare) bloemen

Nu word ik wel benieuwd naar waar mijn stek de komende tijd gaat zijn, het huisje van Pikun, een kwartier buiten Chiang Mai.
Ik heb visioenen van rust en stilte en schone lucht. Niets is minder waar. Daarover later, nu even deze blog plaatsen!

h1

De laatste korreltjes in de zandloper

14 mei, 2011

We laten iets van onszelf achter wanneer we een plek verlaten.
We blijven daar, ondanks dat we zijn weggegaan.
Pascal Mercier, boek Nachttrein naar Lissabon

De laatste week in Kaapstad is vol nieuwe belevenissen waardoor ik eigenlijk vergeet dat ik al met één been op het vliegtuig naar huis sta.

Het stormt als het vliegtuig van Johannesburg naar Kaapstad landt.
En niet zo’n klein beetje.
De zuid-oost waait je uit je schoenen.

Daardie wind waai weer, by my voordeur in.
Hy maak my hart weer lekker sing.
Dit is gaaf, om die Kaap weer dag te sê.
En ek vat jou saam, na die koringland.
Wie ry saam, as my hart so brand.
Dit is lekker om die Boland lief te hê.


O, Kaap, o Kaap, o, mooiste Kaap.
Jy maak my hart weer baie seer.
Jou Ghantang*, kom mos altyd weer en weer.
Die Mayflower het uitgevaar.
En gaan snoek haal daar by Houtbaai, waar Karbonkelberg die stormsee gewaar.

*Ghantang= Geliefde

Het eerste wat ik doe is mijn harddrive laten vervangen. Dat is snel gebeurd. Daarna zet ik koers naar Gordonsbaai. Ik heb niets besproken en dat is niet handig, want op zaterdagmiddag is het toeristenbureau gesloten… Het is naseizoen, en dat is goed te merken. Bij verschillende B&B’s doen ze niet eens open als ik aanbel. Maar na wat heen en weer bellen bel ik ene Craig uit de pub en krijg onderdak bij 5 Lions. Ik ben de enige gast. Craig is een Brit; uit welk gat in Engeland hij komt weet ik niet maar hij heeft een onverstaanbaar accent. De kamer is niet schoon en vrij somber, het weer is ook somber, je moet je eigen ontbijt maken. Dat laatste is misschien wel een geluk want zijn eigen huis stinkt als een verwaarloosde friettent. Als ik vraag of er wi-fi is zegt hij: ja, maar de kabels zijn gestolen. Dat heb ik al zo vaak gehoord. De eerste keer dat iemand dat zei schoot ik bijna in de lach omdat ik dacht dat het een smoes was. Maar stelen van kabels en eigenlijk alles waar je een zinkplaten huis aan elkaar kunt knutselen is schering en inslag.

Als de boel weer is gerepareerd blijkt dat Craig zijn wi-fi wachtwoord vergeten is. Zijn hersens zijn waarschijnlijk door drank behoorlijk aangetast. Hij geeft me 80 mogelijkheden die geen van allen werken. In ieder geval ben ik toch de hele dag op sjouw en denk dat ik wel ergens mail zal kunnen ophalen. ‘Op sjouw’ brengt me ook bij Bikini Beach Books, een tweedehands boekwinkel met duizenden, nee, tienduizenden boeken.

Bikini Beach Books

De dikke rode kater op de stoep trotseert de zuid-ooster storm die iedereen van de straat waait.

Tienduizenden boeken

Olijvenfeest

Het is het weekend van het olijvenfestival in Riebeek Kasteel. Een schilderachtig dorp in het Swartland distrikt, 80 km van Kaapstad. Er wonen nog geen 3000 mensen en het is schitterend gelegen tussen de prachtigste wijn-landgoederen van het land. Het is zeer gewild voor korte vakanties of weekends.  Er wordt sowieso veel georganiseerd, van fiets, loop, en kano-maratons, tot kerstmarkten en versmarkten waar boeren (vaak hun vrouwen) hun zelfgekweekte en zelfgemaakte produkten te koop aanbieden. Maar dit weekend staat het dorp op z’n kop voor het olijvenfeest.
Last year’s winner of the West Coast Tourism Awards in the ‘tourism event’ category, and an official event on Cape Town Tourism’s ‘Cape of Great Events’, the Riebeek Valley Olive Festival centers on this hallowed fruit, offering every imaginable twist on olives and olive oils, preserves and tapenades, as well as a wide selection of olive-based beauty products.
Met een tractor-met-aanhanger worden bezoekers voor 50 cent van de ene naar de andere ‘wynplaas’ vervoerd, waar je niet alleen wijn kunt proeven, maar talloze soorten olijven, o.a. gerookt, lemon, rode wijn of garlic infused. En dan bijzondere kazen, salami, tapenades, ambachtelijk brood, ingemaakt fruit etc… Een lust voor alle zintuigen.

Olijven doen het in Zuid-Afrika bijzonder goed en de olijfolie sleept net als de Zuid-Afrikaanse wijnen overal ter wereld vette prijzen in de wacht. Het Vlock Kasteel is een van de schitterende estates die nu ook olijfgaarden hebben. De anderen zijn Kloovenburg en Allesverloren. De laatste met een bijzondere geschiedenis.

Uitzicht over Het Vlock Kasteel landgoed

Riebeek Vallei

Ook in het dorp is het feest. Kraampjes met weer eens lekker eten, Afrika souvenirs, sieraden, keramiek, schilderijen en live-muziek van een groepje kleurling jongeren.

Het publiek was razend enthousiast! In het midden een blanke man die deze band waarschijnlijk heeft opgezet

Echt hartstikke jammer dat hier geen geluid bij is.

De rit erheen is al zo schitterend, die 80 km heen en weer terug zijn op zich al een feestje. Vooral als je via de R44 langs Stellenbosch nog even de Mooiberge Farmstall aandoet.

Mooiberge padstal

Vermoedelijk de drukbezochtste winkel in wijde omgeving als het over aankopen van vers, ingemaakt en gedroogd fruit en een onvoorstelbaar assortiment wijn gaat. In het aardbeienseizoen pluk je zelf je aardbeien en betaalt per kilo. ‘Vroeger ging ik de wynplase langs’ zegt een Hollander die naast me parkeert. ‘Nu gaan we op een zaterdagmiddag hierheen om de wijnvoorraad aan te vullen’. Ik koop een fles JC le Roux tegen de wind en de kou en ‘having the blues’ over die ongezellig kamer.
Na 2 dagen is die wijn op en kan het internetloze Gordonsbaai, hoe mooi ook, me gestolen worden. Ik bel Erika en Gerard bij Brightwater Lodge in Houtbaai en vraag of ze een kamer voor me hebben. Ze ontvangen me met open armen. Ik vind het wel leuk om mijn reis te eindigen waar ik hem ben begonnen! Wat een schatten van mensen zijn dit. Ik kan dit huis van harte aanbevelen, en niet alleen omdat de prijzen heel redelijk zijn!
Het ontbijt is gezellig, de bedden zijn prima, er is een ligbad en een koelkastje in elke kamer en de tv en internet doen het gewoon! En mijn kamer heeft uitzicht op Chapman’s Peak. Karbonkelberg uit het bovenstaande liedje van Sonja Herholdt houdt de wacht over Houtbaai.

Ook hier ben ik de enige gast. Maar ik voel me meer een huisvriendin. De eerste avond al wordt ik meegenomen naar het kleine theatertje in Kampsbaai. Daar knap ik helemaal op. Het stuk heet Mass Appeal, heeft twee sterke en uitstekende acteurs. En een paar dagen later ben ik uitgenodigd om mee te gaan naar een open dag van de (van de ongeveer 13) enig overgebleven werkende graanmolen in Zuid-Afrika, Mostert’s Mill, genoemd naar de schoonzoon van ene van Reenen,  een van de vermogendste wijnboeren uit het verleden. 250 jaar oud is-tie en in 1995 gerestaureerd door Hollanders. Alles werkt nog zoals toen. De vereniging die dit beheert is met recht trots op dit unieke stukje geschiedenis!

Mostert's Molen

Het is me nu wel duidelijk waarom dit het laagseizoen wordt genoemd. Het is of er in mei een knopje omgaat wat het weer betreft. Mistige koele dagen zijn het en ik verlang naar het mooie weer wat volgens horen zeggen in Nederland heerst. Dus afscheid nemen valt me niet al te zwaar. Ik breng één zonnige dag door op het strand van Kampsbaai, waar ik weer een beetje bijkleur. Verder hangt de mist om en over Tafelberg en de andere bergen, Leeukop en de 12 Apostelen en de zon heeft niet genoeg kracht die mist op te lossen. Bij restaurants hangen op de stoelen die buiten staan fleecedekentjes die je om kunt slaan als het te fris wordt. Idee voor Nederland???
Ik rij nog een keer naar Kaapstad en dwaal wat rond bij de winkeltjes in de haven van Houtbaai, waar ik tot mijn grote verrassing zee-egel schelpen kan kopen van wel bijna 20 cm in doorsnee!!
Ik neem een hele dag de tijd schiereiland rond te rijden. Onderweg stop ik bij Noordhoek, Kommetjie en Scarborough, werkelijk schitterende plaatsjes aan de Atlantische oceaan. Wat een mooi stuk aarde is dit! Ik doe een struisvogelfarm en een pottenbakkerij (Redhill Pottery) aan en rij via Simonstad (marinehaven) en Vishoek terug over de bergpas Constantianek naar Houtbaai.Verder koop ik nog wat specerijen om zelf biltongmee te maken en andere lekkere dingen om de laatste lege plekjes in mijn koffer op te vullen…

Biltong

Vol gezogen met al het moois en heerlijks dat dit land te bieden heeft, met inspiratie om weer meer op de Zuid-Afrikaanse manier te gaan kokkerellen, (bijvoorbeeld ECHTE bobotie) en bijgepraat over politiek (ook al merk ik  wel dat meepraten over politiek voor een vrouw hier eigenlijk niet zo de gewoonte is…je moet je plaats weten en niet slim proberen te zijn) en andere minder mooie facetten hier stap ik morgen bepakt en bezakt op het vliegtuig.
Hier moet men met het zoet ook het zuur nemen, net zoals wij dat in Holland op onze manier moeten doen.
Het is toch overal wat!?

h1

En ja hoor…

13 mei, 2011

Op elke trip de afgelopen jaren begeeft mijn harddrive het. Deze reis hou ik die traditie ook weer hoog… Ik heb de laptop zo voorzichtig behandeld, geen stootje heeft-ie te verduren gehad. Dus door mij kan het niet komen…

Als ik een paar dagen bij Vanda in Heidelberg ben hoor ik opeens een vreemd geluid uit mijn Macbookje komen. Schuren, tikken, knarsen. Wat nu weer. Even opnieuw opstarten, maar dat gaat niet eens meer. Een getik is het enige dat er gebeurt. Ik heb wel wat op een externe disc gezet, maar lang niet alles. Ook een tekstdocument waar ik bij gebrek aan internet een bericht heb zitten knutselen om later te plaatsen is weg. Het is of ik van de zuurstof wordt gehaald. De afgelopen weken was internet al zo schaars, ik zat in Heidelberg gewoon een beetje bij te komen. Maar wat nu… Via een bedrijf in Sandton Johannesburg, Digicape, wordt er geregeld dat als ik in Kaapstad land ik meteen bij hun filiaal terecht kan, waar een harddrive klaarligt met alle software erop die er zo ingeklikt kan worden. En dat op een zaterdag, normaal een halve werkdag hier… Gewoonlijk duren alle reparaties 2 weken. Alle hulde aan dit bedrijf!!!

Maar ja, mijn foto’s en bericht heb ik niet terug. Hopelijk kan Gerben mijn oude schijf nog even tot leven wekken en mijn data eruit zeven…

Heidelberg is in de afgelopen jaren weinig veranderd. Het is een mooi gelegen dorpje ten oosten van het Suikerbosrand natuurreservaat. Er zijn nog heel wat gebouwen uit het Victoriaanse tijdperk. Nog wat info over Heidelberg

Een van de vele Bed & Breakfasts in Heidelberg

De paar stoplichten die het dorp rijk is gaan van groen naar oranje en dan naar rood en dat gaat de hele dag door.
Er komen winkeltjes bij, die vervolgens weer failliet gaan.
De schoenwinkel van mijn vader is er niet meer. Er is nu een zaakl met Chinese kledingtroep in gevestigd. Maar men heeft het nog wel over die uitstekende schoenwinkel die Heidelberg ooit rijk was. Mensen hadden er 3 uren rijden, of langer, voor over om een goed paar schoenen te kopen.
Het huis waar ik vroeger heb gewoond is al een paar keer van eigenaar veranderd, steeds verbouwd en nu onherkenbaar voor mij. Het riviertje dat door het dorp loopt, de Blesbokspruit is volgens Vanda en Neels totaal vergiftigd en vervuild, omdat verschillende mijnen er ongestraft hun afvalwater in lozen.

En er is nu ook internet… al is het niet snel. Maar als je harddrive het begeeft heb je niks. Lees de rest van dit artikel »

h1

De Westkust

25 april, 2011

Blue, green, grey, white, or black; smooth, ruffled, or mountainous; that ocean is not silent.
H. P. Lovecraft

Een paar honderd km kaarsrechte weg. Niet alleen hier maar overal in het land. Op de gps is de weg te zien: Westcoast Road

Paternoster is mooi en prachtig maar er zijn meer Bed & Breakfasts dan winkels en ik heb de fout gemaakt om in het dorp Vredendal, zo’n 17 km vóór Paternoster niet te stoppen en vers fruit in te slaan. “Die Winkel” heeft wel wat, maar lang niet alles en vreselijk duur. Wat fruit betreft staat er een klein bakje met drie appels en een paar losse bananen op de toonbank.  Nou ja, dan moet ik aanpasbaar zijn en doe ik het met wat hier is.

Witte vissershuisjes tegen een blauwe lucht. Romantiek ten top

Nee hoor, zal ik niet doen!

Michelle, de vrouw die in op het strand van Houtbaai ontmoette heeft me verzekerd dat het in de baaien van Paternoster, Tietiesbaai en St. Helenabaai makkelijk moet zijn om een hoop zee-egeltjes te vinden. Sea urchin heaven noemt ze het. Op het strand bij Paternoster zie je alleen ongereptheid en wat aangespoeld zeewier maar weinig schelpen.Ik rijd een dagje verder noord, richting St. Helenabaai. De kortste weg is een onverharde weg, of ‘grondpad’. Op deze foto is te zien waarom het ook wel een ‘stofpad’ wordt genoemd.

Stofpad

De visfabrieken daar stinken een uur in de wind, maar ik rijd van de wind af, en vraag bij een klein winkeltje of zij weten waar ik zee-egel (sea urchin) schelpen zou kunnen vinden.Als ik een paar kilometer noordelijker rijd zal ik, na de begraafplaats een klein tuincentrum met coffeeshop zien. ‘De eigenares heet Judy. Haar huis staat aan de zee, en voor dat huis is het strand bedekt met schelpen, daar heb je de meeste kans.’ Nou vooruit met de geit, nog noordelijker dan! Als ik de 21ste mijn huurauto inlever zal ik waarschijnlijk niet eens mijn borg terug krijgen, zoveel kilometer ben ik al over mijn daglimiet. Ik parkeer de auto bij het tuincentrum. In een struik zit een suikerbekkie vogeltje.

Groot-rooibandsuikerbekkie-Greater Double-collared Sunbird

Moet even opzoeken wat dat in Nederlands of Engels is, maar het heeft fantastische iriserende kleuren en een lang dun snaveltje waarmee hij honing peurt uit de bloemen die Judy verkoopt.

Fish en Chips by Judy

Judy is een kleine vrouw van mijn leeftijd die met een paar mensen zit te praten onder een parasol op het terras van haar restaurantje. Met een ongehinderd, onbeschaamd ongelofelijk uitzicht over een blauwe oceaan. Het is er niet stil maar niet vanwege verkeer of industrie maar van het eeuwige ruisen van de golven.

Ik bestel eerst maar eens een kop koffie en ze vraagt of ik er iets bij wil. ‘Wat heb je erbij?’

‘Lemon meringue…’ begint ze op te noemen… ‘Stop maar’ zeg ik, ‘doe maar!’

En even later zit ik aan een enorme berg van een stuk gebak. Als ze ziet dat ik het niet op kan krijgen komt ze met een ‘doggie bag’ aan, waar ik de helft in mee kan nemen. Ik vind nog steeds dat ze dat eens in Nederland moeten invoeren. Hoe vaak gebeurt het niet dat je in een restaurant van een heerlijk maal niet alles opkrijgt, en dat dan wordt weggegooid. Hier is het TOTAAL de normaalste zaak van de wereld om dat eten mee naar huis te nemen. Lemon meringue als deel van je ontbijt is echt prima te doen!

Ze vindt het prima dat ik ‘op haar strandje’ ga zoeken. Uren loop ik over en tussen de rotsen, met mijn wandelsandalen door het water, over het zand en bergen schelpen… Ik vind maar een enkel egeltje. Dan struikel ik ook nog eens en glij uit. Om niet helemaal te vallen grijp ik me ergens vast, val met mijn volle hand op mijn magere oogst die dan ook nog eens voor de helft breekt. Aan sommigen zaten nog de stekeltjes die diep in de muis van mijn hand dringen en nog wekenlang blijven zitten en er maar langzaam uitzweren.

Zee-egel met stekels

Het deert me eigenlijk niet eens. Ik ben gewoon in een andere wereld. Ik vergeet de tijd, vergeet waar ik ben, vergeet dat de zon sterker is dan ik gewend ben, verlies mezelf in de schoonheid van deze ongereptheid. Als ik na een paar uur met een ronkende maag weer bij Judy neerstrijk en iets te eten bestel maak ik een praatje met haar. Ze woont er al tientallen jaren, met eerst een stuk tuin en dan het strand voor haar neus. Haar zoon woont in het huis ernaast en dan is het volgende huis een kilometer verder op. Haar bedrijfje zorgt ervoor dat ze elke dag mensen ontmoet. “Waardeer je het nog dat je zo schitterend woont?’ hoor ik haar uit. “Elke dag!” verzekert ze me.

Ik vertel dat ik al heel wat stranden in de wereld heb afgereisd, maar overal zijn de laatste stukken kust door de rijken opgekocht en volgebouwd. Dit wat ik hier zie, zie je toch praktisch nergens meer? Ik vraag of zij reist. Alleen per auto, want ze heeft vliegangst. Ze kan gerust van mij aannemen dat ze werkelijk op een van de mooiste plaatsen van de wereld woont.

Arabische wereld, (of Ghadafi nog vastgekit zit, geen idee!), tsunami’s, aardbevingen en vulkaanuitbarstingen of Wilders (wat een achterlijk geneuzel lijkt dát toch als je hier bent) het is of het hier niet alleen ver weg is, maar gewoon niet bestaat. Tot dusver heb ik nog niet veel over politiek gehoord. Maar ja, ik ben tenslotte nu toerist. Je kunt het er over hebben, het helpt allemaal niets, het is slecht voor je hart en vergalt je genot van mooi weer en goede wijn bij een net gevangen en gebakken visje…

Met de architect heb ik er wel een praatje over. Het is duidelijk dat het hem tot híer zit. Vroeger was hij zeer links, maar zoals het nu gaat is het onhoudbaar en neigt hij naar tamelijk rechts.

Het huis van de architect

Het is maar goed dat er zoveel zon, rust, stilte en natuur te genieten valt. Dat maakt het politieke wanbeleid voor de Zuid-Afrikaner hopelijk, misschien, wellicht, draaglijker.

Het land heeft een inwoneraantal dat min of meer tussen de 40 en 60 miljoen moet liggen, er zijn geen exacte cijfers mogelijk met de enorme aantallen gelukzoekers die uit andere Afrika-landen hierheen sijpelen. Het kunnen er dus ook 70 miljoen zijn… Slechts 5 miljoen hiervan zijn belastingbetalers. Ergens moet het een keer vastlopen, daar is iedereen met common sense het wel over eens.

h1

“Kyk noord en fok voort”

15 april, 2011

“Kyk noord en fok voort”. This translates directly as “Look north and fuck onwards”, but the saying actually means something more like “Grit your teeth and persevere”

Ek kyk noord en ek fok voort…

Betekent in het Nederlands zoiets als: verstand op nul en blik op oneindig.

Maar ik ga werkelijk  richting het noorden. Paternoster is mijn volgende bestemming. En daar zit ik nu op een kleine veranda van een schitterend huis te luisteren naar het gebulder van de zee. Vroeger sprak je het word ‘Paternoster’ uit alsof je het over iets achterlijks, iets buiten de beschaving had, maar nu zijn de huizen hier totaal onbetaalbaar. De man die dit huis bewoont, (Nederlander van geboorte en architect) had de grond al lang geleden gekocht en zes jaar terug dit huis er op gebouwd. Beneden heeft hij twee kleine appartementjes voor de verhuur die een keukentje kunnen delen. Momenteel ben ik de enige gast, maar de weekends zijn blijkbaar bijna altijd vol. Een van de katten van het huis, een enorm exemplaar ligt hier bij me, half over het toetsenbord heen om in de buurt te blijven van mijn handen. Hij wil steeds aangehaald worden. Ja, er is voor mij niet veel nodig om me thuis te laten voelen.

Chief

Kaapstad en Houtbaai laat ik achter mij na een paar schitterende dagen, niet alleen wat het weer betreft. Lees de rest van dit artikel »

h1

Ouwe liefde snel weer opgepoetst

12 april, 2011
“Het voordeel van de zee is dat je haar kunt horen zonder zo’n maffe schelp tegen je oor te moeten houden.”
Johan Anthierens Vlaams journalist, satiricus en schrijver (1937-2000)


Als ik na een lange reis mijn gehuurde autootje, een pittig Chevroletje, voor de deur van het guesthouse parkeer en het portier open hoor ik een man tegen zijn arbeiders zeggen: “Julle het fôkkol gedoen vandag!!” (Jullie hebben vandaag geen steek uitgevoerd!)
Het is een zonovergoten dag, de Kaap laat zich van zijn beste kant zien. En ik ben weer echt thuis…

Na een hartelijk welkom van Gerard & Erika Brindeau, van Brightwater Lodge wordt ik naar mijn ruime kamer met badkamer, koelkast, kluisje en tv gebracht.

Het is nog vroeg in de middag, dus een beetje uitpakken, snel even douchen en dan ga ik meteen maar eens bij het strand kijken. Ik had de zee al een paar keer ver beneden mij zien liggen toen ik over de bergpas Houtbaai binnenreed. Vijf minuutjes lopen en je bent bij het strand. Even met mijn voeten in het water en dan even heerlijk uitgestrekt in het zand. Maar dat duurt niet lang.
Twee paar zwarte ogen bekijken me uitgebreid. Lees de rest van dit artikel »