Archive for september, 2008

h1

Een verslagje over/van niks…

27 september, 2008

 

De ochtend begint met hoge stapelwolkjes en hier en daar een mooie nevelige sliert. Het strand is nog nat van de regen die vannacht, die tijdens een hevig onweer urenlang neerkletterde op het met metalen platen bedekte dak. Horen en zien verging!
Mijn Britse buurman Peter die met zijn vrouw Denise, kettingrokend en alcoholiste, al 7 jaar in India (Goa) woont en nu een paar maanden rondreist, wijst me op een dolfijn.

Er loopt een hennetje voorbij met een troepje kuikens die niet ouder kunnen zijn dan een dag.

Strandkip met kuikens

Strandkip met kuikens

Op mijn strandtuintje struinen jonge vogels rond, zo te zien ook net uit het ei.

Tweeties

Tweeties

 

Aan de horizon zijn meer boten te zien dan op andere dagen.
‘The fish must be running’, zegt Ismael, die mijn kamer een heel goede beurt geeft. Het gaat allemaal heel langzaam, maar wel erg netjes. Schone lakens en slopen, frisgewassen handdoeken, en alles wordt afgenomen, niet alleen de vloer. Terwijl hij bezig is komt zijn dochtertje Ana van drie kletsnat en poedelnaakt aangehold. Nu loopt ze nog bloot over het strand te rennen, als ze ouder is zal ze zich van top tot teen moeten bedekken. Ismael legt zijn schoonmaakspullen neer en gaat haar eerst aankleden.

Ana

Ana

Zijn Filippijnse vrouw werkt bij een internetcafé en hij zorgt voor het kindje en het guesthouse. Vroeger heeft hij voor een grote hotelketen gewerkt en werd hij naar verschillende landen uitgestuurd. Nu is hij eigen baas en heeft een vrij leven. Leven aan het strand, dat is nog eens wat anders dan een kantoorbaan in de stad! Hij heeft in Florida voor zijn bedrijf een massage-academy bezocht en is volgens eigen zeggen allround masseur. Ik heb hem bezig gezien met de voeten van Emma, dat zag er wel professioneel uit. Voor ik hier wegga moet ik dat ook maar eens beleven.

Voetmassage voor Emma

Voetmassage voor Emma

 

Intussen zit ik op mijn veranda met koffie en een bak vol vers fruit. Het is rond het middaguur tegen de 34 graden onder mijn veranda, maar met het zeewindje verbazend genoeg prima uit te houden. In de kamer houdt de airco het op een koele 25 graden, als ik even naar binnen loop voelt dat als een koelkast!
Het is toeristisch gezien deze week een beetje komkommertijd, maar na komend weekend zal dat veranderen. Eind van de Ramadan, iedereen een dag of 10 vakantie, dan zal het strand hier vol zijn. Gelukkig ben ik dan vertrokken naar Bali, en laat ik de moslims zonder mij feesten…
De weinige wandelaars op het strand zijn veelal Chinezen, al of niet met paraplu om hun huid, die ze zo licht mogelijk willen hebben en houden te beschermen tegen de zon, die vandaag eigenlijk achter een sluier zit.En altijd hebben ze hun slippers aan, die doen ze uit vlak voor ze de zee ingaan, meestal met t-shirt en korte broek aan. Toen ik gisteravond mijn mama aan de telefoon had vroeg ze of ik mij niet verveelde. Er is hier in de buurt een Butterfly Farm, een Tropical Spice Garden, waar je kunt zien hoe nootmuskaat en kaneel e.d. groeit en een Tropical Fruit Garden met alle soorten tropische vruchtenbomen die je kunt bedenken. Ik ben steeds van plan op de bus te stappen en het te gaan bekijken, maar op een of andere manier kan ik mijzelf niet losmaken van het strand. Er is nog een zee van tijd, dus als er een keer een bewolkte middag komt doe ik mijn sandalen aan. Vervelen? Ik weet echt niet was dat is.
Mijn studie van het gedrag van de zon gaat naar wens, de prognose dat zij mij zal verkleuren van licht naar donkerbruin klopt als een bus…. 

Zonsondergang op Batu Ferringhi Beach

Zonsondergang op Batu Ferringhi Beach

 

 

Waarschuwing

Waarschuwing voor mensen voor wie een westers toilet een raadsel is

Advertenties
h1

Het gedrag van de zon

23 september, 2008

 

Het is nog vroeg. Dat wil zeggen, hier, waar ik momenteel ben is kwart voor tien in de ochtend nog vrij vroeg en begint alles heel rustig aan te beseffen dat er weer een prachtige dag is aangebroken. Toen ik om een uur of acht wakker werd schoof ik de gordijnen open en lag over de zee te kijken. Ik zie dat de nachtvlinder die gisteravond op het verandaatje op de bank zat, nu ondersteboven tegen de overkapping hangt.

Nachtvlinder

Nachtvlinder

De kat van de baas komt op het tafeltje zitten. Haar vier kittens liggen in een doos naast de wasruimte. Volgens de baas is ze een kruising tussen ‘a cat and a tiger’.

Wijdpoots over het muurtje

Wijdpoots over het muurtje

Read the rest of this entry ?

h1

Maleisië, van Oost- naar Westkust

18 september, 2008

  Allereerst wil ik nog even terugkomen op mijn vorige blog. Het gaat over het personeel van het restaurant van Bubu-resort. Nadat ik mijn blog had geplaatst ging ik mijn laatste dinertje daar nuttigen en raakte aan de praat met één van de meisjes en toen bleek dat zij een was van een groep van acht meisjes uit de Filippijnen. Dat is werkelijk een ander slag mensen, zo oprecht vrolijk en vriendelijk. En daarbij ook nog mooi! Het meisje rechts van me is Jasmin, een Thaise, die met haar moeder en broer bij het resort werkt. Toen we aan de praat raakten kwamen ze er allemaal bij, we leken wel een nest katten die aan het spinnen waren! Ik was dan denk ik de moederpoes, want ze kwamen gewoon kopjes geven en knuffelen. Ze vertelden dat ze in het begin zo gehuild hadden van verlangen naar huis…

Spinnende poezenfamilie...

Spinnende poezenfamilie...

Ze zijn werkelijk als een warme douche in vergelijking met wat je bij die andere restaurants meemaakt. Ook daarzonder, trouwens. Een ervan was ook bekend met de hilot methode, waar ik vorig jaar over heb gehoord en gelezen en sindsdien hoop ik daar ook e.e.a. over te gaan leren. Ze heeft me wat tips aan de hand gedaan, waar ik evt. heen kan gaan, en wanneer het de beste tijd is. Momenteel dus niet. De Filippijnen worden een fors deel van het jaar geteisterd door enorme regenval en momenteel ook door orkanen en overstromingen. Dat blijft dus nog even een wens, maar wie weet waar ik toch een docent tegen het lijf loop! De groep meisjes is daar voor 3 jaar lang om voor de Chinese eigenaar te werken, deels op het eiland en als dat dicht gaat vanwege de moesson gaan ze naar het filiaal in Kuala Lumpur.    Read the rest of this entry ?

h1

Zout op mijn huid

16 september, 2008

Mijn week op de Perhentians loopt op een einde. Morgen vertrek ik naar elders.

Het was een mooie week, en het voelde als een exotische vakantie binnen mijn reis.

Elke ochtend als het helder is ga ik vroeg (6.30u) uit bed om de zon uit de zee te zien opkomen, zwem dan even een rondje en blijf nog even naar het schouwspel kijken van een hoger klimmende zon. Dan koop ik bij het winkeltje een bekertje yoghurt en wat bananen die uit de schil echt goudgeel zijn, en naar banáan smaken, dat is mijn ontbijt. Wat later ga ik ergens waar een fan draait Malay koffie drinken, soms twee en lees een boek. Op het strand is het dan al niet meer te harden. Maar toch liggen daar mensen te bakken in de felle zon. En dan zie je ze naar hun kamer lopen, totaal in de blaren. Read the rest of this entry ?

h1

Selamat Datang/Welkom in Maleisië

15 september, 2008

Het is onmiddellijk merkbaar als je Thailand verlaat. Behalve dat ik nu kan lezen (in Thailand is het schrift onleesbaar) wat er op de borden staat, al is dat nog iets anders dan begrijpen, moet ik nu mijn tas en rugzak zelf de bus in sjouwen. Niet een assistent die de bagageruimte opendoet en je grote tas daar in zet. Je moet ook zelf opletten waar je moet uitstappen, want er is niemand die je waarschuwt of vraagt waar je wilt zijn. Gelukkig was er weer 1 vrouw die redelijk engels spreekt op een bus vol gesluierde moslimvrouwen, en ik vertelde dat ik naar de eilanden wilde, maar eerst een goede koffer wilde kopen. Dan moest ik maar in Kota Bahru uitstappen, daar waren veel winkels, aan de kust bij de steiger was alleen een gewone markt.

In het bijna uitgestorven centrum van Kota Bahru stap ik uit en kijk om me heen. Geen taxichauffeurs die hun diensten aanbieden. Geen borden van reisagentschappen. Samen met mij stapt een meisje uit, die  een hoofddoek om haar hoofd heeft gewonden, net iets anders dan de andere vrouwen, en verder gekleed is in een t-shirt en spijkerbroek en sportschoenen. Ze ziet er ook niet Maleisisch uit. Ik vraag of ze Engels spreekt en hier bekend is. Ze komt uit Canada, woont in Kuala Lumpur en is ook op weg naar de eilanden. Ik vraag of ze moslim is, want niemand zou het anders in zijn hoofd halen om een doek om z’n hoofd te knopen in deze bloedige hitte. Ze vertelt dat haar vader Egyptenaar is, haar moeder Canadees, ze bezig is om moslim te worden, en nu vast de doek draagt om aan het gevoel te wennen. Ik had nog wel even langer met haar willen praten, niet om het uit haar hoofd te praten, wie ben ik om dat te doen, maar zou wel willen weten wat iemand in vredesnaam beweegt. Ze vertelt dat het Ramadan is, en overdag veel winkels dicht zijn. Ja ik had al overal borden gezien met Hari Raya Idul Fitri, dat is het feest aan het eind van de Ramadan, waar iedereen elkaar kadootjes geeft. Read the rest of this entry ?

h1

Van de mieren en de dieren. En een Professor.

11 september, 2008

Omdat de treinen in Zuid-Thailand nog steeds staken ben ik een paar dagen overgeleverd aan alle soorten van openbaar vervoer. Behalve een trein dan. In elke bus ben ik de enige westerling, en word ik heimelijk aangestaard.

Het wordt nu eens tijd voor een echt eiland, vind ik, en had al wat op internet gelezen over het eiland Koh Li Bong, waar je met een beetje geluk dugongs kunt spotten.

Het is voor zover ik lees een zeer stil eiland, geen internet, en vervoer erheen met een open longtail boot. Op het eiland zelf gaat het vervoer met een motortaxi, die ook kans zien je reistas op te laden.
Vermoedelijk een eiland zonder luxe toerisme, dat spreekt me wel aan. 

Ook had ik vorig jaar iets gehoord over een superklein stil eilandje, Koh Li Pe, dat ligt helemaal in het zuiden in de Andaman zee, dichtbij de eilanden van Maleisië, Lankawi enz.

Read the rest of this entry ?

h1

Happy Beach

7 september, 2008

Genietend van de wind uit zee en mijn ochtendkoffie in het strandtentje/’s avonds bar ‘Happy Beach’ zie ik vanuit mijn ooghoek Joe aan komen lopen. Ik weet natuurlijk nog niet dat het Joe is, maar hij zorgt dat daar snel verandering in komt. Hij laat zich zakken op een stoel aan een tafeltje naast mij. Meer tafeltjes zijn er trouwens niet.
Hij begint meteen te ratelen tegen het meisje dat hem zijn frisdrank komt brengen. Ze vraagt de hier meest gestelde vraag: Where you come from? en het is of ze een dam openzet.
Hij komt uit Engeland, heet Joe (first name) Brown (last name) en Alexander (middle name) And what is your middle name? eist hij van het meisje. Hij reist over de wereld, jaja!… best bijzonder in dit land dat overspoeld wordt door wereldreizigers…  Begonnen in Rusland, toen Mongolië, daarna China en nu Thailand. Maar dat is niet alles, hij gaat nog naar Cambodja, Laos en Vietnam, Australië, Nieuw Zeeland en Afrika. Ik word al moe als ik er aan denk. Hij wilde ook nog naar Zuid-Amerika, maar daar heeft hij geen tijd meer voor, hij wil in mei terug zijn in Engeland als zijn broer trouwt. De gelegenheid om de bruiloftsgasten te vermoeien met zijn reisverhalen wil hij beslist niet voorbij laten gaan. Ik betaal mijn koffie en maak dat ik wegkom voor ik mijn reisplannen aan hem ter goedkeuring moet voorleggen en het tegen hem moet afleggen. Read the rest of this entry ?