Archive for november, 2008

h1

Bangkok Luchthaven bezet en gesloten/Veilig in Chiang Mai

25 november, 2008

Alhoewel ik nog een bericht hoop te plaatsen over de laatste dagen op Koh Lanta (was echt erg leuk!) wil ik eerst even melden dat ik veilig in Chiang Mai ben gearriveerd. En precies op tijd.  Vanaf luchthaven Krabi, een dik uur met de minibus vanaf Koh Lanta door de stromende regen. We stegen op in een ongelofelijke hoosbui. Een half uur na aankomst in Bangkok vertrok mijn vlucht naar Chiang Mai. Net nadat we waren opgestegen is de luchthaven van Bangkok bezet. Een half uur geleden heb ik ingecheckt in een leuk hotel, en meteen kwam er een Amerikaan naar me toe die zei dat het dramatische nieuws nu op tv is. Dus ik zit nu naar Aljazeera nieuws te kijken, maar het plaatje ziet er niet opwekkend uit.

Protesters storm Bangkok airport
 
   

PAD leaders have called the latest protests the “final battle” in their six-month campaign [AFP]

 

 

 

Hundreds of anti-government protesters have stormed the Thai capital’s international airport in their drive to oust the country’s elected administration.

Flights were suspended after demonstrators broke through police lines at Bangkok’s Suvarnabhumi international airport on Tuesday.

“Our goal is to shut down Suvaranbhumi airport until Somchai quits,” Parnthep Pourpongpan, a spokesman for the People’s Alliance for Democracy (PAD) said.

The airport protests, part of the PAD’s campaign aimed at unseating Somchai Wongsawat, Thailand’s prime minister, come a day before the prime minister is due to return from an Asia-Pacific summit in Peru.

 

 Het is allemaal meer gewelddadig dan de rellen tot dusver waren. Het had niet veel gescheeld of ik had nu vastgezeten op het vliegveld in Bangkok. Alle vluchten zijn geannuleerd. Maar met mij is alles prima, ik ben veilig in Chiang Mai.

Ik weet dat niemand echt over me inzit, maar als je het nieuws op tv ziet, weet dat ik aan de fried rice met garnalen of zoiets zit in Chiang Mai! De stad met de 1000 tempels. Kunnen er intussen ook meer zijn.

h1

Over mensen, kippen en overvallen

21 november, 2008

“Er bestaat geen moeilijker kunst dan waarlijk uitgebalanceerd nietsdoen.

– Simon Carmiggelt 

Ik lees dus, zittend of liggend op een ligbed naast het zwembad. Boek na boek. Ik maak wandelingen langs de baai of laat me zakken in het zwembad. Geen wonder dat mijn huid begint te lijken op donkerbruin gelooid leer. Soms heb ik mijn laptop erbij en schrijf een stukje.  Kaw Kwang Beach Resort is een erg mooi gelegen resort gelegen op een piepklein schiereilandje aan de noord-west kust van het eiland.

Een prachtige Italiaan van een jaar of 60 die samen met zijn vrouw hier vakantie houdt, vindt dat ik die laptop maar niet moet gebruiken en alleen moet relaxen. Ik leg uit dat ik juist zo lekker relax.

Kaw Kwang Beach resort

Kaw Kwang Beach resort

Hij komt gezellig naast me zitten en vertelt in ratelend Italiaans dat hij gisteren een boottrip heeft gemaakt, bellisimo! Dat ik niet antwoord omdat ik zijn geratel niet versta lijkt hem totaal niet te hinderen, maar ik heb plezier in zijn enthousiasme en begrijp in ieder geval dat hij het enorm naar zijn zin heeft. Er is hier een eilandje waar maar één resort is, en een klein strandje. Bu Bu Island. Hij is er met een boottripje heengeweest en laat me de foto’s zien.”`tropo bello!” Ik versta slechts hier en daar een woord maar hij vertelt zo enthousiast, het lijkt of hij licht geeft. Als ik vraag waar hij in Italië woont zegt hij stralend: ‘Severino!’, maar dat blijkt later zijn naam te zijn, dus een gesprek zit er echt niet in. Elke keer dat hij mij ziet, al is het maar in de verte, schalt hij over het terrein: “Ciao!! Paola!!” Ik denk natuurlijk terug aan papa Nino… maar deze man is een echte charmeur. Hij flirt met me! Op een prachtige manier. Hij flirt eigenlijk met het leven. Hij doet het galant en met een soort gratie die ik in Nederland nooit zie. Het is een kunst die hij uitstekend onder de knie heeft. Ik geniet echt van hem, want hij heeft het niet alleen op mij gemunt. Een jong stel met een baby heeft ook zijn grote belangstelling. Italianen zijn echt waanzinnig stapel op babies en hij is geen uitzondering. Zijn vrouw lijkt het allemaal prima te vinden, ze zit vriendelijk prachtig te wezen. Ze heeft elke dag een totaal andere strand-outfit aan een mager afgetraind lijfje. Peperdure design bikini’s met bijpassende bling-bling sieraden. Op een dag geef ik haar een compliment over een wel heel mooie bikini en vraag of ze die hier in Thailand koopt. Kan het me niet voorstellen, maar gewoon om een praatje te maken. Nee, die komen uit Italië. Zij heeft met haar man een klein hotel in Cervo, in de buurt van San Remo, en 40 km van Monaco vandaan. Dat verklaart zijn spontane manier van omgaan met vreemde mensen. Deze tijd van het jaar zijn ze gesloten en laten zich nu verwennen. Al een paar keer heeft hij verteld over het fantastische restaurant waar ze elke avond gaan eten. soms alleen, maar vaak met een Duits stel dat hier ieder jaar een paar maanden is. De mannelijke helft boezemt van het begin af aan enorm ontzag in. Hij is absoluut een directe afstammeling van Neanderthalers en reuzen. Wat een enorme beer van een vent. Alleen zijn hoofd is al zo groot als een flinke watermeloen. Ik zeg hem wel vriendelijk gedag, maar eigenlijk is dit teveel van het goede voor mij, zo’n overweldigende man. Read the rest of this entry ?

h1

Ik denk dat ik hier maar blijf….

19 november, 2008

“Vergeet dit nooit: Er is maar weinig nodig om gelukkig te kunnen leven.”

Marcus Aurelius Romeins keizer 121-180 

Misschien makkelijk gezegd door een keizer, maar ik kan het echt beamen. Het was een goed idee van me om me hier te nestelen. Wat een eiland!
Het is dat ik afgesproken heb in december naar Chiang Mai te gaan, maar anders had ik hier voor een paar maanden een huis gehuurd. Ik droom ’s nachts van een ruim huis, waar ik een keramiek-oven heb en met een stuk klei in mijn handen over de zee uitkijk…

Koh Lanta is een schitterend eiland, dat totaal ontdekt is door de Zweden. Dat heeft tot gevolg dat eigendom hier duur is geworden, en bijna elk goed plekje op het eiland en vooral aan het strand ontdekt en ontwikkeld is, ook door Zweden die daarbij een Thaise zakelijk partner nodig hebben. De supermarkten zijn voorzien van producten die uit Zweden zijn geïmporteerd en restaurants hebben menukaarten in drie talen. Net genoeg winkels met gewone dagelijkse behoeften. Ik wordt hier niet hebberig, want er is weinig echt moois te koop.
Het klimaat is hier nu perfect. Heerlijk warm en een windje uit zee. Soms nog wat naweeën van het regenseizoen.
Het is groot genoeg om er heerlijk een dag te kunnen rondscooteren, en klein genoeg om niet te verdwalen. Er zijn een paar kleine dorpjes en een wat groter dorp, de ‘hoofdstad’ Ban Saladan.

Een vriendin mailt me en vraagt of het me wel bevalt niets om handen te hebben. Ik zie andere toeristen zich enthousiast aanmelden voor boottripjes, snorkel- en duiktripjes, olifant trekkings, bezoeken aan een vlindertuin en de monkeyschool. Ik zie ze joggen of mountain biken, maar ik vind dat te vermoeiend. Bovendien valt tijdens het joggen het ijs uit je glas.

Nee, ik verveel me niet, zit mijn tijd niet uit en wil niet terug naar mijn familie. Ze kunnen hierheen komen als ze dat willen…En ik heb niet niets om handen. Om de dag een geweldige massage, daar gaat alleen al een hoop tijd in zitten…

Restaurant met uitzicht op het kleine noord-westelijke schiereiland. Bellisimo!

Restaurant met uitzicht op het kleine noord-westelijke schiereiland. Bellisimo!

Nadat ik een scooter heb gehuurd bij de illustere Mr. Dong bij wie de voortanden een eind achter zijn ondergebit staan waardoor hij grappig praat, verhuis ik van resort. Bij Kai heeft het strand een te hoog Bob Marley gehalte met harde muziek. En ik wil in stilte van zonsondergangen genieten. Bovendien ligt haar resort niet aan het strand. Maar ik ga elke dag even langs en help Moo met zijn Macbook-laptop die hij van een junkie voor een krats heeft gekocht. Shana had geld nodig, waarmee ze zoveel drugs kocht dat ze een op een dag in haar blootje gillend de boel in haar kamer kort en klein sloeg, op de brommer vertrok en een ongeluk kreeg. Ze loopt nu ongeveer van top tot teen in het verband met wonden in haar gezicht en twee blauwe ogen die bijna dicht zitten van de zwellingen. Wat een triest geval. Kai vertelt dat ze een paar maanden geleden naar het eiland is gekomen vanuit Singapore met een bult met geld en twee bulten van siliconenborsten. Dat geld is ze allemaal hier kwijtgeraakt. De borsten zitten er nog aan en dat ziet er vreemd uit bij zo’n broodmagere hark. Als ze die kon verkopen deed ze het ook nog. Read the rest of this entry ?

h1

In Thailand komt het allemaal weer goed

13 november, 2008

“An adventure is only an inconvenience rightly considered. An inconvenience is an adventure wrongly considered.”

Aan mijn laatste Filippijnse ontbijt

Aan mijn laatste Filippijnse ontbijt

 

 

 

Als ik nog bezig ben mijn tassen zo economisch mogelijk in te pakken, rugzak (handbagage) heel zwaar, koffer (gewogen bagage) zo licht mogelijk want elke kilo over de 10 kost overgewicht, komt Vaughan naar boven hollen. “Er is een hurricane waarschuwing. Iedereen die vandaag weg moet, moet zo snel mogelijk het eiland af. Ik denk dat het zwaar overdreven is, maar alles wordt er op aangepast. Opschieten dus!” Read the rest of this entry ?

h1

De Filippijnen over u!

4 november, 2008

 

Luchthaven Kuala Lumpur

Luchthaven Kuala Lumpur

Als je vier maanden rondreist is het logisch dat het niet allemaal juichende verhalen zijn.

 

Peter Jansen, de schrijver van het boek ‘Tijdelijk adres: Het Paradijs’ schrijft me in een email: ‘Ik ben geen reiziger die het plezier ervan overdrijft of sentimenteel doet. Het is af en toe gewoon doodvermoeiend en lang niet altijd een pretje. We zijn soms jaloers op mensen die tevreden zijn met het café op de hoek en hun hele leven tussen hun huis en dat café heen en weer blijven lopen.’

Doodvermoeiend en, voor mij althans, geen pretje, daarmee is het eerste deel van mijn bezoek aan de Filippijnen kort samengevat. Het loopt allemaal nog wel goed af, lees daarom maar tot het einde. Ik heb gewacht met schrijven tot ik weer een beetje lucht kreeg en kon genieten van wat toch een werkelijk paradijselijk stukje aarde blijkt te zijn.  Dat gebeurt als ik terecht kom bij een soort Papa Nino, maar dan een Amerikaan, Vaughan Pratt… Mijn verblijf bij hem maakt dat ik het eiland Boracay als vakantie bestemming uiteindelijk van harte kan aanbevelen!

Read the rest of this entry ?