Archive for februari, 2009

h1

I don’t cry because it’s over, I’m glad it happened!

24 februari, 2009

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.

Bram Vermeulen

Eigenlijk moet ik mijn koffers gaan pakken, er resten mij nog maar dagen, of liever uren. Of ik het jammer vind hier weg te gaan en weer naar kou en regen te vertrekken? Nee, ik zie uit naar wat kou, om eerlijk te zijn, en regen? Hoe lang is het geleden dat ik dat heb gezien! Het wordt hier nu warmer, en op de brommer is het overdag niet meer leuk. We nemen daarom nu vaak de auto, waarvan de airco pas gerepareerd is, en dat is een groot geluk. Omdat het hier al maanden niet heeft geregend is de lucht vol stof en zonder wind verwaaien de uitlaatgassen ook niet echt. Mijn luchtwegen snakken naar wind en regen!
En als we niet vertrokken konden we ook niet terugkeren naar een plek waar we een mooie tijd hadden. Er wacht weer zoveel goeds in Nederland, het eerste wat ik doe is een goede kroket kopen, een stuk lekkere kaas en een groooote zak drop!

Het hotel heeft vanavond een farewell party voor me georganiseerd.

Kijk toch eens wat een partij Orbs meefeestten!

Kijk toch eens wat een partij Orbs meefeesten!

Dat gebeurt als je longtime guest bent. Ik mag zeggen welk eten ik het lekkerste vind. Maar er is voor iedereen wat bij. Het personeel eet het liefst gegrild varkensvlees dat op de tafel in de electrische grill wordt klaargemaakt.

Madame uit IJsland is ook van de partij, ze heeft zowaar tranen in haar ogen omdat ik wegga.

Madame

Madame uit IJsland

“Je bent een heel bijzonder mens” zegt ze als het feest is afgelopen. Nou dat is heel wat. Ik heb nog geen onenigheid gehad met haar, als een van weinige gasten maak ik vaak een praatje met haar en vermoed een eenzaam mens in deze hooghartige vrouw die als ze de kans krijgt beweert ALTIJD gelijk te hebben. Van mij mag ze alle gelijk van de wereld, gratis en ik hoef er niets voor terug. Op deze manier verschanst ze zich voor elke mogelijke aanval die ze te wachten heeft en die ze dan ook te verduren krijgt. Als ik een keer vertel dat ik naar boven wil omdat ik even wil douchen voor ik een thaise massage krijg zegt ze dat ze niks van massages moet hebben. “You don’t like to be touched?” vraag ik. “How do you know?” Haar wenkkbrauwen schieten zenuwachtig omhoog. “I just guessed” zeg ik. Maar ik krijg het een paar dagen later toch voor elkaar dat Pikul haar een schoudermassage gaat geven. Steentje verlegd in haar rivier? Ik hoop het meer voor haar dan voor mij…

Laatste aantekeningen

Als ik even door de foto’s ga die ik de afgelopen tijd heb gemaakt  bedenk ik dat ik nog wel een bericht zou kunnen schrijven van een behoorlijke lengte, was het niet dat de tijd me eigenlijk ontbreekt. Maar goed, laat ik dan toch maar een begin maken.

Ten eerste mijn leerlingen. Moet ik hopen en wensen dat er wat blijft hangen van wat ik ze heb bijgebracht? Als ik vroeg wat ze het liefst wilden leren was het antwoord vaak: conversation. Dat hebben ze geweten! De lessen waren vol gepraat en plezier. hotelpersoneel-krijgt-ook-lesHet leren was ‘sanuk'(vette pret)! En als ik daar een kleine steen heb verlegd zodat ze wat plezier hebben in het in praktijk brengen van wat simpele woordjes, zijn mijn lessen niet vergeten, ook al kennen mijn leerlingen mij over een jaar niet eens meer. Door het hotelpersoneel, die ook lessen heeft gevolgd wordt ik konsekwent aangesproken met ‘Teacher!” Met uitroepteken.
Tonmai, het brave jongetje was mijn beste leerling. We praten heel wat af. Hij neemt me zelfs in vertrouwen en vertelt dat hij niet geinteresseerd is in meisjes, maar een ‘ladyboy’ wil zijn. Ik moet het alleen niet verder vertellen… Mijn gevoel dat hij in aanmerking zou komen voor een geslachtsverandering was dus wel goed gezien. Zijn maniertjes en gedrag zijn veel vrouwelijker dan welke vrouw dan ook. Zijn ouders zijn er helemaal niet blij mee, en hij mag dan ook niet meer Thaise dansen doen op school.

Niet alleen Tonmai's vingers maken hem geschikt voor het gracieuze Thai-dancing

Niet alleen Tonmai's vingers maken hem geschikt voor het gracieuze Thai-dancing

Maar dit is met geen tien paarden meer tegen te houden. Ze zouden zichzelf en hem veel verdriet besparen door het te aanvaarden. Zijn vrouwelijke kant is al zijn hele leven een factor. Hij laat me foto’s zien waar hij zwaar opgemaakt  is en een pruik met lang haar op heeft, en vraagt me gretig hoe ik het vind staan. Met hem probeer ik gesprekken aan te gaan over de binnenkant en de buitenkant. Ik laat hem klassieke muziek horen, en koop een Engels boek voor hem, probeer hem met klem ervan te overtuigen dat lezen, goede muziek en kunst zo belangrijk zijn voor iemand die wil reizen en met andere culturen in aanraking wil komen. Zijn leven zal niet over rozen gaan, al denkt hij nu dat operaties het magische antwoord zijn. Een ‘ladyboy’ moet niet verward worden met een homoseksueel, als ik voorzichtig informeer hoe het nou allemaal zit wijst hij elke verwijzing hiernaar van de hand alsof homoseksualiteit een gruwel is. Het is dus echt wel ‘het derde geslacht’. Op zijn school alleen zitten er al een stuk of vijftien! Ik krijg wel het idee dat zijn hele leven om het uiterlijk draait, en dat is wel jammer. Als we een keer onder de lessen door gaan lunchen, en de inhoud van de les juist ging over wie we aan de binnenkant zijn, dat dit leven gaat over onze geestelijke otwikkeling en dat de buitenkant alhoewel wel van belang, slechts het voertuig is van dit tijdelijk bestaan, zit hij geconcentreerd de pagina’s van een vrouwentijdschrift over make-up te bestuderen terwijl ik met zijn moeder praat.
Als ik op een middag na de lessen bij deze familie thuis een demonstratie geef van het maken van verschillende Monchoutaarten staat hij er met zijn neus bovenop, en met rubber handschoentjes aan wast hij de vuile kommen voor me om.

Het fijnmaken van de biscuitjes blijkt in de vijzel het snelst te gaan

Het fijnmaken van de biscuitjes blijkt in de vijzel het snelst te gaan

Het kloppen van de slagroom gebeurt ook hier met een garde, en om beurten zetten de vrouwen hun biceps aan het werk, maar Tonmai niet gezien. Doodsbenauwd zijn armspieren te ontwikkelen. Er gaat door me heen dat hij minder ballen heeft dan welke vrouw ook. Ik geef niet alleen engels maar ook kookles...Hoe lekker we ook smullen van de lemon-cheescake, daarna is het toch echt weer tijd voor een bakje noodles!

Gad, 13, in de groei en altijd honger!

Gad, 13, in de groei en altijd honger!

The Insect-man

De kinderen van de man die geprepareerde vlinders, torren, schorpioenen en vogelspinnen verkoopt in de nightbazar waren de moeilijkste leerlingen. Ik kon geen greintje motivatie ontdekken en dat maakt lesgeven uiterst vermoeiend.

Jing, Jungle en Jok, kinderen van de 'Insect-man'

Jing, Jungle en Jok, kinderen van de 'Insect-man'

Niet dat ze dom waren, want ze bezoeken de beste scholen in Chiang Mai en halen daar goede cijfers. Daarvan leerde ik weer dat ik in het vervolg me daarvan wil overtuigen, is er geen motivatie, dan gaan ze maar een deur verder. Ze waren verder wel lief, en dreunden gewillig de zinnetjes op die ik met ze wilde oefenen, maar we waren elke keer allemaal blij als de twee uur om waren. Het was meer de vader die graag wilde dat zijn kinderen hun woordje zouden kunnen doen in het buitenland.
De man zelf intrigreert me meer. Een zeer bescheiden vriendelijke man met een bijzondere kennis van insecten. Ik vraag hem zo lang uit over zijn vlinders dat hij uiteindelijk niet anders kan dan om me uit te nodigen zijn kleine fabriekje te komen bekijken.

Fabriekje van in 'Insect-Man'

Fabriekje van in 'Insect-Man'

Met tien mensen werkt hij daar en zet het kruipend en vliegend gedierte, eenmaal levenloos, achter glas. Het is prachtig allemaal, ik kan er niet genoeg van krijgen. In zijn huis ligt het vol met boeken over insecten en vlinders, alleen dat al is zo heerlijk. Ik heb er in mijn leven nooit zo op gelet omdat het zo vanzelfsprekend is maar een huis zonder boeken is bijna een huis zonder ziel.

Veel van de vlinders komen uit Brazilië via België naar Thailand, maar Thailand zelf heeft ook veel schoons. Op mijn vraag of er geen wet tegen dit soort praktijken is zegt hij: je hebt geen idee hoeveel er wel niet is, en hij glimlacht zijn wijze zachte glimlach. Er is een kever die gegeten wordt en prachtige groen en blauw iriserende vleugels heeft. daar wordt van alles mee gedaan, o.a. deze prachtige oorbellen gemaakt.Oorbellen van kevervleugels 90% van zijn produktie is voor de export, zijn grootste afnemers zitten in Spanje. Ik vraag hoe hij hiermee is begonnen en tijdens zijn verhaal denk ik: wat een schitterend voorbeeld van het op natuurlijke manier toepassen van de Law of Attraction. Hij heeft de film ‘The Secret’ die de krachtigste wet van ons universum uitlegt niet gezien maar hij kon hem hebben bedacht. Hij komt uit een van de armste gebieden van Thailand, Isaan, en nu is hij een man die in en van de natuur leeft, zijn fascinatie voor insecten heeft omgezet in een zeer goed bestaan. De liefde waarmee hij zijn bedrijfje leidt gaat gepaard met rust, iedereen is, zonder gejacht,  met concentratie aan het werk.Het fabriekje staat naast zijn huis, en ligt aan het water. In een soort kas achter zijn huis kweekt hij zelf ook vlinders, hij verbouwt zijn eigen groenten en heeft een tuin vol fruitbomen. Zijn persoonlijkheid is van een nederige bescheidenheid die je in het westen bijna niet aantreft. Hij vertelt dat hij 11 uur per dag werkt (overigens niet om te op te scheppen hoe hard hij wel niet werkt!) en nooit moe is. Als je doet wat je echt graag doet, je passie leeft, kan dat. Ik heb geen spijt dat ik hem ben gaan bezoeken. Over hoogtepunten gesproken, dit was er één!

De Magiër

Het gezin van Pikul is een oase van liefde en genegenheid, overigens in een land waar de glimlach overal te zien is en iedereen beschaafd en rustig met elkaar omgaat. Maar geluk is, ook hier, niet in ieder huis te vinden. Een vriendinnetje van een van de dochters heeft een kamer in de stad, haar ouders wonen ver weg. ’s Avonds heeft ze last van iemand die haar bespiedt, ze is bang alleen en ze slaapt daarom vaak in Pikuls huis. Zoals ik al vertelde heeft het huis maar twee slaapkamers, maar ze slaapt gewoon bij Get in bed (lees: een eenpersoons-matras op de grond). Haar ouders komen met Pikul praten en in vijf minuten wordt beklonken dat Memmeo bij Pikul in de kost komt. Er is meer mis met Memmeo, ze loopt in elkaar gedoken, heeft nachtmerries die ze snikkend aan Pikul vertelt. Ik heb het gevoel dat iemand haar behoorlijk heeft beschadigd. Ze wil graag naar een magiër die o.a. handlezer is. Pikul zegt dat ze zal bellen als ze weer terug is met Memmeo. Ik vraag of ik mee mag. Ja natuurlijk! Dit zijn nou dingen die ik voor geen goud zou willen missen, misschien kan ik ook een consult krijgen. We rijden een eindje de stad uit naar een wijkje met smalle steegjes, hoe ze dit ooit kan vinden is me een raadsel. Door een assistente wordt de deur vast opengedaan, de ziener zit nog te ontbijten en neemt daar de tijd voor. Intussen wachten wij zittend op de grond. Mijn enkels en knieën beginnen op te spelen tegen de tijd dat de trap begint te kraken en een grote man van rond de 40 binnenkomt die ons totaal negeert. Hij ziet er gewoon uit zoals elke andere Thai, een vader van een gezin. Hij begint met wat rituelen uit te voeren bij het altaar. Ik kom echt ogen tekort; het hele vertrek is volgepakt met, nou ja teveel om op te noemen, daarom heb ik maar wat foto’s gemaakt. Terwijl we wachten vult Pikul op een papiertje de vragen in die ze heeft. Memmeo doet hetzelfde. Ik zou ook wel wat willen vragen en dus vult Pikul in: Komt Paula weer terug in Chiang Mai? Iets in dier voege. Ook worden onze geboortedata opgeschreven. De dag van de week dat geboren bent is eveneens belangrijk, daar is me al vaker naar gevraagd. Ik moet het toch eens nakijken, ik heb geen idee.

Bij de magiër

Bij de magiër

Bij de magiër

Bij de magiër

Fluisterend zegt Pikul dat ik goed moet opletten, als hij met de sessie begint zal hij een gedaante verwisseling ondergaan hebben. Hij bidt, prevelt, chant en intussen kleedt hij zich heel langzaam aan over zijn gewone t-shirt en korte kakibroek met zijn rug naar ons toe. Een met goud geborduurde doek komt om zijn hoofd, een soort sarong over de korte broek en een rode voile bloes over zijn t-shirt. Het is met al een ingelofelijk indrukwekkende ceremonie, die als zulks al een belangrijk onderdeel is. Als hij zich omdraait is hij inderdaad gewoon helemaal iemand anders. Hij neemt in lotushouding plaats op het rieten bankje en kijkt ons vriendelijk welwillend aan. Hij heeft ogen met vriendelijke pret-lichtjes, niet spottend of zo. Hij zit daar niet om een hoop geld te vangen van goedgelovige suckers; een consult kost een hele 12 Baht, 25 eurocent. Memmeo moet voor hem gaan zitten en de magiër gooit een bos wierookstaafjes met een snelle beweging over de grond nadat hij met iets geopende lippen over de stokjes en op Memmeo heeft geblazen. De magiër in actieAan de manier waarop de stokjes vallen

leest hij een antwoord af. Dit gebeurt een keer of zes, raakt de magiër haar hoofd aanmet een houten staf die hier en daar met een vierkantje bladgoud is versierd. Met gesloten ogen blaast hij over de staf en het hoofd van Memmeo. Dit blazen, waar heb ik dat toch eerder gelezen? Er staat toch iets over in de bijbel? Ik zoek het op, Johannes 20:22: En als Hij dit gezegd had, blies Hij op hen, en zeide tot henOntvangt den Heiligen Geest. Ik moet hier wel over nadenken. Er is dus IETS met dat blazen, het heeft een diepe betekenis.

Daarna moet ze zich omdraaien en drukt hij zijn vingers op haar fontanel, telkens door even geopende lippen blazend. Memmeo krijgt te horen dat ze de kracht in zich heeft om de wereld aan te kunnen, ze krijgt de mogelijkheden sterker te worden. Pikul zal veel gaan reizen, en voor mij ligt er veel geld en een groot huis in het verschiet. Ik zal weer terugkomen naar Chiang Mai en met Thaise mensen werken. En dat alles voor 12 Baht. Mijn dag kan niet meer stuk! Zijn vrouw komt even later ook boven en er wordt uitvoerig uit de doeken gedaan wie ik ben. Op een of andere manier wordt er nooit laatdunkend over mij gedaan, zo van eigenwijze stomme farang (buitenlander), nooit. De toekomst voorspellingen voor mij kunnen zijn wat ze zijn, het is overduidelijk dat het hen allemaal plezier doet te horen dat ik weer terugkom naar Chiang Mai. Pikul doet helemaal het woord; de man spreekt geen woord Engels, dus ik moet maar aannemen dat alles correct naar mij wordt doorgegeven. Hoe gek het ook klinkt, we gaan alledrie vrolijk naar huis! Hij verkoopt misschien wat de mensen graag willen horen, maar wat geeft dat. Hij heeft er in ieder geval alles aan gedaan om geloofwaardig over te komen. Tjonge als ik deze foto’s weer zie met al die spullen, daar kan ik alleen al een uur over praten!

Ik ga ook door het hele ritueel en heb tot op heden geen nadelige gevolgen ondervonden. Mijn linkerhand (de linker omdat ik vrouw ben…jaja!)  is gelezen, en daar was ook al rijkdom succes en voorspoed in te lezen. Hoe veel beter kan het leven worden. Eehhh, als ik de voorspellingen uitbetaald krijg, maar tot dan laat ik mijn leven niet verknoeien met wensen dat het maar zover was.

De komst van MAROOY

Toen ik nog maar net in Chiang Mai was vroeg ik aan Pikul waarom ze voor Gad geen katje in huis nam. Overal heeft ze plaatjes opgehangen van de schattigste poezensmoeltjes, ik zie gewoon in haar een kattenmens, je herkent ze meteen… Pikul is het met me eens, maar er gebeurt niets. Ik krijg het gevoel dat ze er niet echt veel zin in heeft, en ik durf niet aan te dringen. maar elke keer als ik Gad zie denk ik aan een jong katje. Als Pikul naar Bangkok is kom ik op internet een bericht tegen dat er een tempel is waar katten worden opgevangen en je er ook eentje mee kan nemen als je het een goed thuis kan bieden.  Als ik het aan Pikul vertel geeft ze toe. De reden dat ze er niet veel voor voelde was, dat er al eerder een kat van hen is doodgereden en ze niet nog een keer dat verdriet wil doormaken. Ik zeg dat de dood van katten zeer zeker verdrietige dingen zijn, maar net als van mensen, onvermijdelijk. Geen reden om geen kat te nemen! De hele zaterdagmiddag worden we van het ene kastje naar de andere tempel gestuurd. Nergens katjes te geef. Verlamd van de hitte duiken we het winkelcentrum in en troosten onszelf met een enorme ijscoupe. Op een dag zegt Pikul dat ze iemand gaat bellen over een katje. In Doi Saket, haar thuisdorp, is een tempel waar ze denkt dat er katjes kunnen zijn.

Weer eens een ander buddhabeeld

Weer eens een ander buddhabeeld

De airco in de auto is nog kapot, en bijna gesmolten komen we bij de tempel aan. Er lopen wat jonge monniken rond, wat ze de hele dag uitvoeren is me een totaal raadsel. Als die oranje lappen gewassen zijn zitten ze waarschijnlijk te Nintendo-en. Of/en te eten, aan hun omvang te zien.

Drogende was bij de tempel

Drogende was bij de tempel

Worden de monniken hier op de Buddha-image geselecteerd??

Worden de monniken hier op de Buddha-image geselecteerd??

Het is niet zo dat er een behoorlijke keus aan katten is, een zwart en wit gevlekt scharminkeltje wordt ergens vandaan gehaald, vlooien en al. Pikul informeert naar het geslacht. Het is een katertje beweren de monniken. Het gevoel van mannelijk en vrouwelijk slijt ook in een tempel. Ik heb het per abuis de hele tijd over ‘her’ en ‘she’, als ik  onder het sprietige staartje kijk denk ik: bij een katertje is er toch wat meer te zien? Maar ja, het is ook zo’n mager ding, ‘het’ moet zeker nog groeien. Een week later komt Pikul me stikkend van de lach vertellen dat ‘he’ wel degelijk een ‘she’ is. Daarom niet getreurd, het is een dotje. Gad is in de wolken.

Marooy's eerste autorit

Marooy's eerste autorit

Een bakje zand, een bakje Whiskas (jazeker!) en water, en de huisgenoot is geïnstalleerd. Een paar dagen later weet ze dat allemaal te vinden en goed te gebruiken. Ik begin nu toch wel te verlangen naar mijn eigen bol wol, die niet meer door het huis stuitert en ook niet zo mager is, maar het leven zonder kat is als een huis zonder boeken. (;-))

Pikul noemt het scharminkeltje Marooy (klinkt wel een beetje als Ma de Rooy, dus naar mij! maar het betekent ‘geluk dat naar je toe komt’). Scharminkeltje is niet uit te spreken…

Gad is model

Als ik een dezelfde middag  leer oorkaarsen aan te leggen, en de bijpassende massage te doen holt Marooy vrolijk onder de massagetafel door en klautert tegen mijn broekspijpen naar boven.

Earcandling

Earcandling

Schoolceremonie

Het eind van het schooljaar in in zicht, maar veel hoogte kan ik er niet van krijgen. elke keer wordt er gezegd dat het schooljaar nu is afgelopen maar de volgende dag is er toch nog weer school het afronden duurt weken. Op een zaterdag ochtend als we eigenlijk naar het Tigerkingdom willen gaan blijkt het celebrationday op Gads school te zijn, dus begeven we ons maar derwaarts. Als wij een een uur of wat na de aanvang van het gebeuren aankomen zijn de toespraken nog in volle gang, soms afgewisseld met een christelijk gezang. De Dara Academy is protestants. De toespraken zijn saai, oersaai en veel ouders lopen ook op het schoolplein heen en weer tot het afgelopen is. Maar de duizend of wat leerlingen zitten keurig in het gelid, al die uren de toespraken aan te horen. Kaarsrecht, zonder gesmoes onder elkaar, zonder geklier, er hoeft er niet eentje uitgestuurd te worden.Zonder dat er iemand tussen de rijen doorloopt om de orde te handhaven. Een verstommende vertoning voor een Europeaan.

Ik loop een beetje in mijn eentje de boel te bekijken, er is een hele verzameling Vespa’s uitgestald op het plein door de Vespa-bezitters. Die hebben zich verenigd in een club. Er komt een soort concierge op me af, een piepklein pannetje in een pak dat 6 maten te groot is en een bril op die over zijn hele gezicht hangt terwijl ik onder een bougainville wat koelte zoek. Hij maakt me vriendelijk glimlachend duidelijk dat een eindje verderop banken zijn waar ik kan plaatsnemen. Ik bedank hem maar zeg dat ik hier een prachtig plekje heb. Pikul ziet uit haar ooghoek dat ik met de man praat. Ze komt naar me toe om te horen wat ‘dat moest’. Ik zeg met een stalen gezicht: “He wants to marry me”. Ze rolt bijna over de grond van de lach.

Het duurt allemaal wel erg lang,

Onmogelijk om van deze kant te zien waar je kind zit, alle hoofdjes hetzelfde...

Onmogelijk om van deze kant te zien waar je kind zit, alle hoofdjes hetzelfde...

we gaan naast de school maar een kop koffie drinken en kopen bij een van de kraampjes die bij dit soort dagen opeens uit het niets verschijnen een boeketje. Dat is ook iets knots, dit zijn Highschool leerlingen, maar de boeketjes zijn van een kinderachtigheid die je bij een pasgeboren baby nog debiel zou vinden. Beertjes als boeketje op een steel gezet, boeketjes met opgevouwen bankbiljetten, het ziet er ondanks het verschil allemaal hetzelfde uit. Op graduation day bij de universiteit was trouwens precies hetzelfde spektakel te zien. Dan zie je dus studenten met toga en hoofddeksel (hoe heet zo’n ding) de campus verlaten met ruikers met pluche beertjes of konijntjes.

Toen ik dit voor het eerst zag rolde ik bijna van mijn brommer. Op het schoolplein staan allerlei bloemenboogjes en podia opgesteld die, als de toespraken ten lange leste zijn afgelopen kunnen dienen als achtergrond voor de foto’s. Met ouders, zonder ouders, met en zonder grootouders, klasgenoten, zusjes, broertjes, tot op het bot wordt de gelegenheid benut om deze dag vast te leggen. Intussen delen leerlingen bijbels uit aan ouders, die over het algemeen, net als de leerlingen, boeddhist zijn. Prachtig toch? Helemaal geen punt. Pikul bladert geinteresseerd door de tweetalige bijbel maar dan wordt het toch tijd voor foto’s. Als er hier al zending wordt bedreven is het heel onopvallend. Wel zijn de Mormonen overal in de stad aardig actief. Keurige jonge mannen, wit overhemd, stropdas delen geniepig flyers uit voor gratis Engelse les. Jaja, mooi bedacht.

Nu nog een paar leuke foto’s en dan ga ik slapen, morgen laatste dag!

Deze opa heeft ‘smorgens toch een een gegeven moment gedacht: Laat ik  voor deze gelegenheid dit mooie overhemd aantrekken! En het omaatje heb ik uren lang met opgetrokken knietjes zien zitten, uitkijkend over het gekrioel op het schoolplein, proberend zich te herinneren hoe het ook al weer was om jong te zijn?grootje

Advertenties
h1

Aan ieder Thais oortje een mobieltje

24 februari, 2009

“Beauty, like supreme dominion

Is but supported by opinion.”

Benjamin Franklin

Ofwel: “Beauty is in the eye of the beholder” 

Aan ieder Thais oortje een mobieltje, en als het even kan worden daar tussen de gesprekken door foto’s mee gemaakt.

In de nightbazar wordt het altaartje verzorgd met wierook en wat eten, intussen kun je gewoon met een hand bellen

In de nightbazar wordt het altaartje verzorgd met wierook en wat eten, intussen kun je gewoon met een hand bellen

Overal wordt gebeld, onder mijn lessen gaat geregels de telefoon, en die wordt gewoon opgenomen. Tijdens het geven of ontvangen van een massage eveneens. Op de brommer hoor ik om me heen op andere brommers luidkeels gevoerde gesprekken. Ik vraag me af of ze in de heksenketel van het verkeer een woord van de andere kant kunnen verstaan. Op de nightbazar is een vrouw bezig het kleine tempeltje te verzorgen, er wordt wat eten en drinken of snoepgoed neergezet en wierook aangstoken. Alles met één hand, want met de andere wordt overleg gepleegd. Het is dus een ritueel dat zonder nadenken kan worden uitgevoerd.
Ook digitale camera’s horen bij het pakketje. Ik word door de zus-van-de-tante-van-mijn-student mee uitgevraagd. Een dagje naar het nationale park Doi Inthanon. Eigenlijk niet meer van plan om toeristische uitstapjes te maken kan ik deze verleiding om met een Thais clubje collega’s en wat vrienden zo’n excursie mee te maken niet weerstaan. Het is Buddhadag, en iedereen is vrij. Dat wil niet zeggen dat winkels en straatstalletjes ook dicht zijn, integendeel. Die doen vandaag goede zaken. Voor de grote tempel worden vroeg in de ochtend al allerlei stalletjes opgezet, wat de verkoopwaar betreft, dat is behalve eten ook wierook en andere benodigheden “to make merit”. Als ik ’s avonds terugkom in de stad zindert het nog van de drukte. IEDEREEN, jong en oud, gaat naar de tempel om een ceremonie uit te voeren en een blessing van een monnik te ontvangen. Jongeren hoeven hier niet te worden aangespoord door de ouders, ze gaan heel erg graag. Secularisatie is hier totaal niet aan de orde. 
 
Half zes in de ochtend zal ik worden opgehaald door de zus-van-de-tante-van. Ik wil hen niet laten wachten dus ik zit precies om half zes op de hoek van de straat te wachten op een auto met mensen die ik nog nooit heb gezien. Terwijl ik zit te wachten in het donker komt het leven in Chiang Mai op gang. Bromfietsen met mensen met of zonder allerlei koopwaar rijden voorbij, het is altijd opmerkelijk zo frisgewassen en verzorgd iedereen er uit ziet. Het wordt vijf over zes, en dan, als de auto de straat in rijdt gaat mijn telefoon. De zus van de tante belt om te zeggen dat ze eraan komen… Drie dames in een auto die een handjevol Engels kennen, tja, nou ja, dan had ik maar thuis moeten blijven. Ik kan dus ook niet vragen hoe lang en hoe ver enzovoorts, en ik laat het maar weer allemaal gebeuren. De auto is uitermate goed beschermd, het hele dashboard is volgepakt met allerlei religieuze prullaria, het lijkt wel een winkeltje! Een tros kettinkjes hangt te rinkelen en een serie buddha-relikwietjes zitten gduldig op een rijtje.

Geluksbrengers bij dozijnen

Geluksbrengers bij dozijnen

We rijden naar het terrein van de universiteit waar een door de groep gehuurd minibusje-met-chauffeur staat te wachten met de rest van het gezelschap, die ook maar te hooi en te gras een woordje Engels spreken. Maar met zijn allen doen ze hun best. Kijk, ik kan allerlei dingen gaan bezichtigen met een gids in een busje toeristen, maar om een ‘schoolreisje’ mee te maken van de locals, hoe rol je daar nu in. De tante heeft haar zus jaloers zitten maken met de Hollandse teacher Engels. De zus kan het gegeur niet meer aanhoren en wil ook een stukje van me. En ze denkt ook best Engels te kunnen spreken, maar in de praktijk valt dat wat tegen. Het reisje naar Doi Inthanon is een prachtgelegenheid, het hele gezelschap is onder de indruk van haar trofee. Ik ben eigenlijk een soort talisman. Pikul zei een keer tegen mij dat het haar neef z’n good luckdag was toen hij mij ontmoette. Paul, geniet van deze status zo lang het kan…)De tante heeft me vooraf gepolst of er voor mij speciaal farang-eten moet worden ingekocht, of dat ik ‘sticky-rice’ eet. Ja hoor, ik eet alles, ik ben ook niet bang dat ik verhongeren zal, er zijn ALTIJD en OVERAL etensstalletjes. Maar die zijn niet nodig, mijn aanpassingsvermogen is ongekend, ze zijn in de wolken dat ik gewoon met alles mee eet en me gedraag alsof ik vandaag niks nieuws beleef. Onderweg wordt nog meer eten ingeslagen, dit behalve de tassen die al achterin zijn geladen. Prachtige piramides gevouwen van bananenblad waar kleefrijst met kokosmelk in zijn gestoomd worden met gejuich begroet en uitgedeeld. De stemming zit er prima in, het leven is goed. Ik doe of ik niets merk, maar elke beweging, hoe ik mijn stickyrice eet, hoe ik zit, kijk, praat, het wordt nauwkeurig geregistreerd. Ik wordt aangemoedigd een bloem te kopen, in een stukje krant gerold met een paar wierookstokjes. die kan ik in het park in de pagoda van de koning of de koningin leggen. Voor 10 Baht koop ik good luck, waar krijg je dat nog.

Ik met me blom

Ik met me blom

Eenmaal bij de twee reusachtige pagoda’s die het hoogste punt van Thailand markeren weet ik niet voor wie ik moet kiezen, en leg het blommetje daarom maar in een klein tempeltje tussen Zijne en Hare Hoogheid in bij een Boeddhabeeld neer. We zien wel hoe het verder het me uitpakt.

 

 

Het schitterende natuurpark ligt in de bergen ongeveer 100 km van Chiang Mai. Als we net buiten de stad komen stopt de bus en er stapt nog een collega in. En weer zit ik me in stilte te verwonderen over mijn wonderbaarlijke leven. Ik zat me juist al af te vragen waar mijn engel in dit soort situaties bleef… Ze spreekt heel goed Engels, en het ijs breekt, ze vertaalt en kletst de oren van mijn hoofd. Een brok energie van één meter vijftig. Ze heeft gereisd, ongeveer over de hele wereld. Jordanië, Iran, maar ook Europa. Als we ergens koffie zitten te drinken en ze ziet in de fontein bij het koffiehuis Medusa’s hoofd uitgesneden, maakt ze grinnikend een opmerking, zo van wat doet dat hier bij twee boeddhistische pagodas ter ere van de koning en koningin van Siam . Ze kent de Griekse mythologie, ze LEEST!  

Op aanraden van de familie heb ik warmere kleren aangetrokkenn, het park ligt erg hoog en het is er wel een stuk kouder. Eenmaal in het park stijgen we heel snel, de overigens uitstekende weg gaat via kronkelende wegen omhoog en zorgt om iedere draai voor schitterende vergezichten, die met opgewonden uitroepen worden bewonderd. We zien steeds meer wit bloeiende rododendrons, van een prachtige soort. En dan begint het pas echt. De chauffeur stopt op een levensgevaarlijk schuine helling. Luid snaterend stapt de groep uit en dan:

Dan komen de camera’s tevoorschijn. De bloeiende azalea’s worden in tien minuten waarschijnlijk 150x gefotografeerd. De hele struik, een tak met een bloemtros, een close-up van de bloem en dan nog een op macro-stand, en dan moeten er foto’s van elkaar worden genomen, hoofd naast de bloem, samen op de foto, met de groep,  je houdt het niet voor mogelijk.

Ontbijt op het hoogste punt van Thailand

Ontbijt op het hoogste punt van Thailand

En dat door 9 mensen (ik ben nr 10 en bekijk de Thaise pret). We rijden verder en zoeken een goede plek om te ontbijten. dat is helemaal boven op de berg, waar het prachtig is maar behoorlijk koud. Er is dan ook weer het onvermijdelijke winkeltje waar je sokken en mutsen en jacks kunt kopen voor de onvoorbreide bezoeker. Deze groep is goed gekleed, warme mutsen worden met de tassen met eten uitgeladen en er is heus genoeg te eten voor iedereen, geen zorgen.In Nederland zouden we dit alles eerder als diner eten, maar ik ben onderdehand van alles gewend. Rijst, stukken gebraden kip, varkensvlees, groenten, en alles met de handen, niks borden en bestek. Ieder plukt wat rijst uit de emmer en dan wat vlees of groente erbij. Ik doe mee alsof ik hier geboren ben, ik kan alleen niet meekakelen in het Thais. Ik raak er al aan gewend dat ik niet mee kan praten en ik het met observeren en lezen van lichaamstaal moet doen. Ik moet zeggen dat me dit prima bevalt. Als we ons allemaal tegoed hebben gedaan schuif ik met een paar anderen rillend het restaurantje in voor warme koffie, daar zijn we wel aan toe.

Aan het begin van de dag is mijn pose nog aardig spontaan

Aan het begin van de dag is mijn pose nog aardig spontaan

Het Nationale park bestaat uit vele Royal Projects; projecten waar de Koning zelf de initiatiefnemer voor is, om de bergstammen uit de opiumteelt te halen en deze families werk en woonruimte te geven in dit schitterende Park. Alleen zij mogen hier wonen. De projecten bestaan onder andere uit fruit- en bloementeelt. Ik ben wel echt onder de indruk wat hier wordt gepresteerd. Er zijn schitterende tuinen aangelegd waarvoor toegangsgeld wordt geheven, maar voor de Thais zijn het paradijzen waar elke centimeter bekeken moet worden. En gefotografeerd. Overal waar we uitstappen en rondwandelen wordt, zoals wij dat gewoonlijk zien bij Japanners en Chinezen, gefotografeerd, zowat elke vierkante meter gaat digitaal vastgelegd mee terug. Er is een gezinnetje bij, en de vader neemt zijn taak zeer serieus op. Sjouwend met statief en telelenzen, niets moet worden nagelaten omdeze dag perfect vast te leggen. Op elke foto staat een of alledrie van de gezinsleden, talloze malen wordt de timer gebruikt. Als ik ergens sta te kijken wordt ik ontelbare keren meegevoerd naar een poserende groep. Er gaan niet alleen veel foto’s mee naar huis, ze lijken ook nog eens allemaal op elkaar. Enkelen weten ook dat er in Nederland prachtige tuinen zijn, de Kuikenhof. Inderdaad. Maar daar ben ik nog nooit geweest. Ik ben geen type om tussen toeristen te lopen en bloemen te bewonderen. En met een groepje in een busje al helemaal niet! Waarom ik er dan vandaag intrap weet ik niet, verbeeld ik me dat het hier dan anders zou zijn. Misschien is het omdat de ‘tante-van’ het presenteerde als een bijzonder buitenkansje? Ook geen idee dat elke tuin bezocht moest worden en van elke tuin ieder paadje en ieder perkje bekeken, besproken en gefotografeerd moest worden.

De trappen die leiden naar de pagoda’s van de Thaise monarchen zijn hoog, de pagoda’s zelf indrukwekkend. Meer trappen en dan volgen enkele etages, alles in zacht lila marmer voor de vorstin, bruin en grijs voor de Koning. Binnen wordt het even heel serieus. De mensen leggen er allemaal hun gladioolpakketje neer, knielen en zijn een paar minuten in meditatie verzonken. Ik mag even rondlopen en foto’s nemen. Jaja, nu ík even!

 

'Zijn' pagoda aan de binnenkant

'Zijn' pagoda aan de binnenkant

 

'Haar' pagoda aan de buitenkant

'Haar' pagoda aan de buitenkant

 

 

 

 

Op een geven moment wordt ik het echt wel zat en weiger beleefd lachend om voor de zoveelste foto te poseren.Het is wel mooi geweest. Ik wordt het gewandel tussen de margrieten, leeuwenbekjes, petunia’s en lobelia’s zo ontzettend zat, ik verveel me eerlijk gezegd te pletter. Er valt niets anders te doen dan te kijken hoe men elkaar in groepen en alleen, liggend tussen de gerbera’s hortensias en viooltjes en opgewonden kreetjes slakend fotografeert.

Poserend tussen de daisies

Poserend tussen de daisies

 

Krioelend over het gazon voor een mooi plekje voor DE foto

Krioelend over het gazon voor een mooi plekje voor DE foto

Ze zien niet eens waar ze zijn, ze ruiken de schone zuivere lucht niet, merken niets op behalve hoe men voor de camera gegroepeerd is; de hele dag loeren ze door de lens van de camera. Hoe het was in Doi Inthanon zien ze thuis wel op de foto’s. Het hoogste punt van Thailand is voor mij niet echt een hoogtepunt.

Aan het einde van de dag word ik bijzonder beloond. Ik hoef alleen maar te wachten, alles komt in volmaakte volgorde naar me toe…We rijden langs een markt waar de bergstammen hun waren aan de man brengen. En dan zie ik hoe  goed het hen nu gaat. In plaats dat de gezinnen verscheurd worden door de drugssmokkel en opiumteelt zijn de gezinnen hier bij elkaar, werken samen en leven van de opbrengsten. De projecten, “Royal Projects” genoemd, zijn bekend door heel Thailand en staan garant voor kwaliteit. Alles wordt zoveel mogelijk biologisch verbouwd. De markt is levendig en gezellig. Hier zijn ménsen te zien, ik fleur gewoon op! Ik heb de film/documentaire gezien: “Buddha’s lost children”, een Nederlands/Thaise produktie die me diep heeft geraakt. Klik hier voor de website en de trailer en bestel de film, je steunt hiermee ook dit buitengewone project. Ik koop een fles zuivere honing en wat verse worteltjes en mandarijnen. En fotografeer. Als enige.