h1

Op bezoek bij een man van goud

14 november, 2010

Lieve lezers,

Punt 1: Het schrijven is me zonder meer een plezier. Om een blog zo in elkaar te knutselen dat het er voor lezers gezellig en informatief uitziet kost me heel veel uurtjes. Ik doe het in de eerste plaats voor mezelf, als verwerking van wat ik beleef en om het het later als ik groot ben in het bejaardenhuis nog eens allemaal na te lezen, maar reacties op het blog vind ik meer dan tof!

Punt 2: Als je op de foto’s klikt krijg je een grotere afbeelding te zien. Handig als het om foto’s van tekst gaat bijvoorbeeld.

Want daar gaat het schrijvers om. Ze willen gelezen worden. Zo niet, dan houden ze hun verhalen achter slot en grendel.
(een schrijfcoach)

Uitrusten, een paar dagen eens echt rust nemen om te proberen mijn zeurende verkoudheid te boven te komen is er niet bij.
Maandagochtend staan we al vroeg naast ons bed. Ik haal diep adem voor ik de badkamer in ga om te douchen. Brr… wat een smerige boel. Daar is nou echt in jaren of misschien wel helemaal nooit een schoonmaakmiddel of borstel geweest. Op de vloer en de muren  zijn er veel tegels los. En op die plekken ziet er letterlijk verrot uit. Van de wastafel is niet meer te zien welke kleur hij heeft. De kraan hangt los. Er staan allerlei lege en halflege potjes en tubes, te smerig om vast te pakken. De wc bril hang los en in de pot kijken is goed voor het omdraaien van je maag.  Om het maar niet te hebben over het plafond, waar groezelige spinnewebben al jaren verlaten zijn door de spinnen vanwege het stof wat erin hangt. Desondanks zien de bewoners er altijd op en top schoon uit. Als ze de deur uitstappen zijn de haren tot in de puntjes gekapt en make-up perfect aangebracht. Voor het huis staat het vol troep. Stukken triplex en gereedschap, waarschijnlijk restanten van het inrichten van de stand op de markt. Kapotte plastic stoelen. Andere kapotte onbruikbare troep. Een ladder die enkele bamboestokken steunt waar kleding aan hangers hangt te drogen. Als het droog is wordt het niet binnen gehaald om opgevouwen en in de kast te worden gelegd, welnee, je haalt er gewoon tussenuit wat je die dag wilt dragen. De wasmachine (bovenlader) staat ook voor het huis. Er staat van alles tegen het huis opgestapeld. Kortom een grote bende. Hierin zijn deze mensen echt geen uitzondering, dit zie je bij zoveel huizen. En dit is beslist niet de onderlaag van de samenleving. Integendeel, deze mensen hebben over de hele wereld gereisd. Ze hebben dus overal kunnen zien hoe normaal en prettig en een beetje ordelijk leven ook kan. Ik ben zelf ook een rommelkont, er moet gewoon geleefd kunnen worden is mijn mening. Maar dit tart echt elke en vooral mijn verbeelding. In het huis staat het propvol kasten met glas in de deurtjes waardoor te zien is dat ze propvol troep zitten. Plastic poppetjes, potjes crème, boeddha-beeldjes, stapels papieren en boeken, dozen tissues liggen schots en scheef door elkaar. Op de dressoirs staat het ook vol foto’s in lijsten, en verder hetzelfde wat ook in de kasten staat plus hier en daar vuile vaat.Vooral veel boeddhabeeldjes. Het meeste zit onder een dikke laag stof of is totaal verkleurd.
Maar goed, er komt schoon, zij het alleen maar koud, water uit de douchekop en ik stap fris en schoon de auto in.

We worden afgezet bij een busstation vanwaar we willen vertrekken naar Nakhon Rachadinges, kortweg Korat genoemd. We weten niet hoe laat de bus vertrekt, en na een uur weten we dat nog niet. Er staat een man door een megafoon te blèren  als er weer een bus stopt, zodat iedereen die tijdens het wachten ergens bij de foodstalletjes aan het ontbijten is toch in de juiste bus stapt. Op een barbecue liggen reepjes varkensvlees op stokjes lekker te ruiken.

Ontbijten bij het busstation

Ik heb al de gekste dingen als ontbijt gegeten, dus waarom ook niet. Get gaat op zoek naar een zakje kleefrijst. Dat eet makkelijk, omdat je de rijst op een bolletje kan kneden. Dat eten we met het bbq vlees. Er staan wat plastic stoeltjes, bedoeld voor het personeel die de bussen omroept of kaartjes verkoopt. Er staat gelukkig ook een parasol, want de zon klimt hoger en het wordt warm. Naast me staat een motorfiets volgepakt met troep en een tasje van Harrods, Knightsbridge hangt aan het stuur.

Harrods tasje

Dit soort bizarre reclame zie je echt OVERAL. Er is geen t-shirt, jasje of tasje zonder teksten! Het bizarre hiervan is dat er maar heel weinig Thais zijn die weten waarvoor ze reclame maken. Of de teksten kunnen lezen, of de symbolen begrijpen waarmee ze rondlopen. Op een bus die voor mijn neus stopt proberen ze wereldwijs de mensen in het Engels aan te moedigen in deze bus te stappen.

YOU ARE HAPPINESS WTH OURS

Wc, usb, eten en drinken, maar het geluk wordt vervolmaakt met karaoke!

Ik heb het nu wel gezien hier, maar nog steeds geen bus. Misschien, zegt Pikun moeten we een taxi nemen naar een ander busstation, maar laten we het nog even afwachten. En ja, uiteindelijk komt er een bus die ons drie uur later in een dorp dichtbij Korat zal afzetten. Vlak voor het ziekenhuis waar de vriend van Pikun werkt. Mr. Tong. Tong is thais voor ‘goud’. Het is dan wel prachtig zwart goud.

Mr. Tong

Bij mijn vorige bezoeken heb ik Mr. Tong al diverse keren ontmoet. Nu ontmoet ik hem in zijn eigen omgeving, als therapeut in een groot ziekenhuis en later bezig in en om zijn huis met zijn kippen. In zijn behandelkamer zit hij met witte jas indrukwekkend te zijn achter zijn bureau, dat na de behandeling van Pikun en mijzelf, verandert in een tafel bezaaid met bakjes en zakjes eten. Een patiente die net behandeld is eet ook gewoon mee. Pikun fluistert me toe dat die patiente smoorverliefd is op de dokter. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, hij heeft een prachtige, karakteristieke, als uit ebbenhout gehouwen kop. Maar verder straalt hij ook een rustige autoriteit en betrouwbaarheid uit. Alles aan hem ademt rust en harmonie. Ik kan mijn ogen vaak niet van hem afhouden. Ik grinnik dat ze dan nu maar eens duidelijk moet maken dat Mr Tong háár dokter is… Maar dat zou onvoorstelbaar onbeleefd zijn.

Lunchen aan het bureau van de dokter. (De verliefde patiente met blauw ziekenhuis-hes)

Pikun krijgt een behandeling voor haar nek van de dokter. Nu zie ik het haar eens uitschreeuwen  van de pijn. Maar het helpt. Dan wordt ik ook onder handen genomen.  Hij zegt dat mijn lijf goed en sterk is. Ik heb nergens last van, behalve van een doorgezeten achterste op harde vloeren, stoelen en bankjes. En verkoudheid valt niet onder zijn vakgebied.

De kleindochter van Mr. Tong van 4 jaar komt na schooltijd haar huiswerk aan het bureau van opa maken (Echt waar, 4 jaar en schrijft al bladzijden vol Engelse woorden. De tijd dat Isaan het meeste ongeletterde, laat staan Engels sprekende mensen had is voorgoed voorbij.)Na werktijd rijden Pikun, Get en ik met een Tuktuk naar het huis van mr. Tong. Hijzelf gaat op zijn motorfiets. Pikun heeft me al gezegd dat er niet genoeg slaapplaats is voor mij, maar de buren runnen een zeer net guesthouse. Ik zal daar met Get slapen. Pikun slaapt met een stuk goud (Tong) op een bed dat bestaat uit een stuk teakhout van zo’n 6 cm dik met een dun, heel dun matrasje. Eigenlijk mag het de naam matras niet eens hebben.

Het huis staat iets van de weg af op een stuk grond met bomen en een hele horde kippen scharrelen tevreden rond. Als deur heeft het huis een groot schuifhek, van boven open traliewerk. Onder het uitstekende golfplaten dak hangen een groot aantal kooien met vogels, die Mr. Tong, (medelijden met een vogel hebben is voor watjes) zelf heeft gevangen. Een vogel in een kooi bij je huis brengt geluk, en Mr. Tong heeft blijkbaar veel geluk (nodig), want het hangt helemaal vol.

Het huis van Mr. Tong

Naast het huis staat een fundament en betonnen palen, het begin van de bouw van een nieuw huis. De vordering van de bouw hangt af van tijd en geld voor materiaal. In het huis is het schoon op de plekken waar het nodig is, maar in de hoeken en bovenin hangen de bekende spinnenwebben die niemand storen. Afbeeldingen van de koning, boeddhabeelden, wat foto’s van zijn kinderen en kleinkinderen, een ijzeren rek met twee tv’s, een die het doet en een die het nooit meer zal doen, een waslijn met schone kleren en een gladde cementen vloer. Aards bezit betekent totaal niets voor deze man.

Mr Tong's badkamer met hurkwc

De betonnen bak in de badkamer, die gevuld is met schoon water is NIET het bad, maar bedoeld om water uit te scheppen en over je heen te gieten.

Interessant huis van de buren

Wat ook in huis staat is zijn 20 jaar oude Mitsubishi. Hij wordt nu naar buiten gereden om plaats te maken voor een matje op de vloer om op te eten.
Maar die auto…! Hij rijdt er eigenlijk nooit mee. Maar nu we met zoveel zijn is het wel makkelijk om ermee naar een eethuisje te rijden. En dát hij rijdt is een mirakel. Van de vering is totaal niets meer over en met de versnellingsbak moet zeer voorzichtig worden omgesprongen. Toch haalt hij zo nu en dan 80 tot 85 km, en dan zit ik me achterin af te vragen of we met z’n allen tegelijk punt van bestemming zullen bereiken…

Het matras in het guesthouse is bekend hard (zucht…) maar het is er echt schoon. Met wárm water uit de douchekop. De eigenares heeft een zus die met een Nederlander is getrouwd en in Amsterdam een Thais eethuis heeft. Helaas weet ze niet de naam van het eethuis. Wel kent ze een paar woorden Nederlands. (heel mooi! en: dáág!) En dat is echt gek om te horen als je ergens in een totale uithoek van Thailand bent waar ik geen enkele andere westerling ben tegengekomen! Toch komen juist de meeste vrouwen die een westerse man zoeken uit deze zeer arme provincie. En is het volgens Pikun toeval dat wij geen ‘farangs’ (en dan bedoel ik nu westerse mannen op jacht… ;-)) zien. Massaal adverteren vrouwen uit deze streken zich op internet of vertrekken uit Isaan naar de grote steden om daar hun geluk te beproeven, iets meer te verdienen of, het hoogst haalbare, een farang aan de haak te slaan. Het woord ‘farang’ is mogelijk een verbastering van ‘foreigner’, vreemdeling,. In ieder geval is het de normale benaming en geen scheldwoord voor een niet-aziaat. http://www.into-asia.com/thai_language/farang.php

Voordat we met de krakkemikkige auto op pad gaan komt Pikun de volgende ochtend in onze badkamer douchen, toch iets comfortabeler dan de badkamer van haar vriend. Get staat na het douchen in een zeer bloot pakje uitdagend op kritiek van Pikun te wachten. Maar Pikun weet hoe ze haar dochter degelijker gekleed de deur uit kan laten gaan, nl: zo kan het niet, we gaan vanmiddag naar de tempel. Daar mag je namelijk niet schaars gekleed het terrein op. Dat is zelfs voor de rebelse dochter genoeg argument om dan maar iets met mouwen en pijpen aan te trekken.De religie heeft hier echt het laatste en hoogste woord. Na werktijd gaat Mr Tong zelf achter het stuur en rijden we door de provincie die ook met de overstromingen te maken heeft gehad. In een provincie waar het altijd heel erg droog is zijn nu de rijstoogsten door de overstromingen mislukt. Dat is goed te zien nu het water gezakt is. De rijstplanten hangen er geel en doods bij. Die knappen niet meer op. We rijden over een weg waar de brug is weggespoeld, en waar nu een noodbrug is aangelegd.

Noodbrug

In de tempel waar we heenrijden geeft een heel, heel, heel stokoude monnik, (echt erg oud dus…;-)) die ongeveer de status van heilige heeft blessings aan de mensen. Jammer genoeg is zijn sessie ongeveer afgelopen als wij er binnen komen, en wordt na het strelen van een klein meisje over haar hoofdje, door een verzorger voorzichtig weggeleid om te kunnen rusten. De groep mensen die op hun knieen voor hem ligt en ligt beweegt als één man met hem mee om zo lang mogelijk zijn gestalte op hun netvlies te houden. Ik kom net te laat om hiervan een foto te maken. Gelukkig zijn er genoeg afbeeldingen van de monnik op het tempelterrein. Ze zijn ook te koop in de onvermijdelijke winkeltjes. Ik volsta met een foto van zijn wassen beeld in een vitrine. Toen dit beeld is gemaakt was hij een stuk jonger en leniger. Nu het is een schimmetje van een man.Het is bekend dat kosten nog moeiten worden gespaard als het om verfraaien van tempels gaat. Elke keer sta ik hier weer versteld van. De deuren zijn hier dikke deuren uit één stuk hout, ingelegd met parelmoer. En dat zijn dan niet alleen twee toegangsdeuren, maar rondom in elke kant van meerdere gebouwen vele dubbele deuren.
Wat verder nog bijzonder is om hier te vertellen, is het gezegende water. Vanuit het gebouw waar de monnik verblijft loopt een waterleidingpijp naar een klein gebouw. Om gezette tijden prevelt de monnik gebeden en spreuken over het stromende water uit, dat daarna wordt opgevangen in een grote pot en vandaar in een bassin. Daar worden ook flesjes gevuld die je mag meenemen. En de rest van de flesjes wordt in dozen verpakt. Waar die heengaan weet ik niet, maar ze zullen ongetwijfeld goed terecht komen en vele Thais gelukkig maken…;-) Onwillekeurig komt Dr. Masaru Emoto mij in gedachten, met zijn project ‘Messages in Water’

Gezegend water

Ook voor de heidenen

Na het tempelbezoek is het tijd voor vertier. Bij het dorp van Mr. Tong ligt een schitterend meer. Ik heb geen idee hoeveel mensen er in deze plaats wonen, maar het zullen er veel meer zijn dan een middelgrote Nederlandse stad als Ede. Maar als je nu denkt dat het hier een recreatieoord is, waar gezwommen, gepootjebaad, gekanood of gevist  wordt…. geen sprake van. Het meer ligt stil de ondergaande zon te weerspiegelen. Het is een oase van rust.

Blommetje achter me oor

Ik ben werkelijk met stomheid geslagen. Als er in Europa maar een piepklein bosmeertje is zijn er al van allerlei wateractiviteiten, al zijn het alleen maar sportvissers. Niets van dat alles. Waarom zwemmen de mensen hier niet? Waarom spelen de kinderen hier niet in het water? “You know,” zegt Pikun, “Thai people think that it is not polite to take off clothes in public”. Hmmm, zonder gene doen ze dat blijkbaar alleen in Pattaya…
Soms denk ik echt dat Pikun wel erg wereldvreemd is. Ze denkt echt dat de wereld bij haar voordeur ophoudt, binnenshuis is het netjes, goed en veilig. Daarbuiten…als je niet over de gevaarlijke boze wereld denkt, IS hij er ook niet.
Het probleem is ook niet dat het meer te afgelegen ligt, de markt waar het zoemt van activiteit ligt er vlak naast. Daar kopen we wat eten in plastic zakjes die mee naar huis gaan. We kunnen niet met een lege maag de busreis naar Chiang Mai aanvaarden.
Weer een slapeloze nacht in een ijsijsijskoude bus. Omdat er niet veel reizigers zijn kan ik van de omliggende zitplaatsen dekens pakken. Ik rol me er helemaal in, van kop tot teen, want uit de airco komt een vrieslucht geblazen met een kracht 3, precies op mijn hoofd gericht. Bij een ‘foodstation for airconditioned bus’ vraag ik via Pikun of er niet iets te doen is aan die airco…Niet dus, het gaat volautomatisch. Ik ben bang dat ik in Chiang Mai rechtop naast de bus in de zon gezet moet worden om te ontdooien…
Eindelijk terug in Chiang Mai.
Het wordt tijd dat ik mijn eigen plek ga zoeken. Een eigen kamer in een klein guesthouse waar ik kan rommelen op mijn eigen manier. En mijn griep te boven kan komen.

Advertenties

3 reacties

  1. Mooie post weer! Ik zal ‘m uitprinten voor de buuf’ 😉

    Ik kan momenteel ook wel een beurt van Mr. Ebbenhout gebruiken, m’n onderrug zit weer op slot. En da’s verdraaid lastig…

    Wat bedoel je trouwens met een ‘Tong’ (stuk goud), of bedoelde je ‘stuk hout’, lijkt me iets waarschijnlijker maar je weet ’t maar nooit natuurlijk.

    Over die WC’s, als ze 1 x buiten Thailand zijn geweest weten ze toch van het bestaan van onze toiletpotten? Willen ze die dan tóch niet? Ik bedoel, ze zijn misschien over het algemeen arm, maar daar zou je toch ook voor kunnen sparen (als je ’t mooi/fijn genoeg vindt). Of vinden ze die ‘hurk toiletten’ goed genoeg…

    Ik denk dat dat bidden (ongeacht naar welke god ook) toch niet zo verkeerd is. In dat filmpje van die Franse theologische filosoof wordt ook nog even naar het nut ervan verwezen, het ‘tot jezelf inkeren’ om de god in jezelf te ontdekken. Je moet ook nadenken over jezelf en je leven om te kúnnen bidden. Maar dat hele gedoe er omheen… pffft…

    Wel grappig dat dat “even people from other faiths” erbij staat. Dat is toch ook wel weer bijzonder. De meeste andere geloven claimen toch een soort van monopoly (en degene die niet bij de club horen kunnen oprotten). Da’s wel aardig van hun god 😉


  2. Moest trouwens ook erg lachen om dat USB-symbool op die bus! Lol…. wat moet je daar in vredesnaam mee in een bus.


    • 1. Wat meneer Tong betreft, hij is echt een man van goud, maar dat is in figuurlijke zin. Hij ziet eruit als een man van hout. Hij heeft kennis van het menselijk lichaam op een manier dat hier echt aan het uitsterven is. Mensen spreken hem aan met: Ajaan, een zeer eerbiedige aanspreekvorm voor een wijze leraar.
      2. Heel veel Thais hebben buitenslands gereisd, maar je hoeft niet eens in het buitenland te reizen om nette toiletten te zien. Ieder goed restaurant heeft een keurig schone toilet, die minutieus worden schoongehouden door mensen die thuis geen wc borstel of welk schoonmaak- of ontsmettingsmiddel in huis hebben. Sla me dood, ik snap hier NIETS van.
      Piku heeft wel een zit-wc, maar die spoel je door met een plastic pannetje uit een bak water. Ook al heeft ze bij mij gezien hoe ik de boel bijhoudt, bij haar is het echt niet schoon. Vorige keer hebben we samen de boel HELEMAAL geschrobd, heb ik schuursponzen en Vanish voor haar gekocht. Ze was heel opgetogen over het resultaat, en ik zei dat het zoveel fijner leeft als je dat nou elke week bijhoudt. Ik heb even de aandrang gevoeld om er maar weer in te klimmen, maar dat gevoel was gelukkig snel over. Het is HAAR leefplek.
      3. Bidden is wat mij betreft absoluut zinvol. Dat is ook aangetoond in de docu van Emoto.
      De meeste godsdiensten hebben een plek voor niet-gelovigen, weliswaar achter in de rij. Als je je maar houdt aan de regels. In de tempels zedig gekleed, in de Gereformeerde Gemeente met een hoedje op. En uiteraard ook zedig gekleed… 😉 Maar hun god is inderdaad een stuk aardiger dan de meeste. Er wordt je weinig opgelegd, wat betreft leefwijze, je doet en eet waar je je lekker bij voelt.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: