h1

In den Gouden Kringspier

19 november, 2010

The city is not a concrete jungle. It is a human zoo.
Desmond Morris

Bij elke tempel staan behalve boeddhabeelden ook tijgers en draken, met vreemde details

Terwijl Pikun en ik samen op de brommer op zoek gaan naar een hotel of guesthouse  maakt Chiang Mai  zich op voor een van de grootste en belangrijkste festivals van het jaar: Loy Kratong. Door de hele stad worden versieringen aangebracht, vaak lampionnen of allerlei figuren die als lampionnen van binnenuit verlicht worden. Ook worden overal kaarsjes neergezet en rotjes en ander knalwerk afgeschoten. Op de drie dagen van Loi Kratong, dit jaar op 20, 21 en 22 november zijn er ook enorme optochten van praalwagens die richting de Mae Ping rivier bewegen.

Chiang Mai viert Loy Kratong

Garuda, nationaal symbool van Indonesië en Thailand. Op ieder bankgebouw staat deze figuur, half mens, half vogel

Oud en jong gaan 's avonds 'lichtjes kijken'

Van Wikipedia: Het festival begint in de avond als er een volle maan is (en vaak ook de avonden ervoor en erna). Mensen gaan dan naar de oevers van vijvers, kanalen, meren, rivieren en zelfs de zee om hun krathong naar het water te brengen. De kaars en de wierookstaafjes worden aangestoken en dan wordt de krathong (klein bloemenvlotje) te water gelaten.Ook op het water zijn er duizenden kleine en grote vaartuigjes te zien tijdens het Loi Krathong festival.

Op de twaalfde maand van de volle maan,
overstroomt het water in het kanaal.
Iedereen, man en vrouw
hebben dan veel plezier op Loi krathong dag
Loi, Loi krathong,
Loi, Loi krathong,
Nadat we onze krathongs hebben laten wegvaren
vragen we de meisjes
om de Ramwong te dansen.
Ramwong op Loi krathong dag
ramwong op Loi krathong dag
goede daden brengen ons geluk
goede daden brengen ons geluk!

Men gelooft dat hoe langer de kaars blijft branden des te beter je geluk is in het komende jaar. Ook laten de Thaise paren vaak hun krathongs samen te water. Hoe langer ze dicht bij elkaar blijven, des te langer en mooier de relatie tussen de samenlevenden heet te zijn.Ook wordt in de meeste provincies buiten Bangkok siervuurwerk afgestoken en worden er papieren ballonnen met een kaars eronder opgelaten. Deze Thaise lampionnen, Khom Loi of Khom Fai genaamd, kunnen een sterrenhemel creëren met duizenden lichtpuntjes.
Klik hier voor een schitterende foto!
Doordat deze ballonnen vaak een home-made product is, storten ze wel eens neer en kunnen soms aanzienlijke schade veroorzaken als ze bv. elektriciteitsdraden of transformators raken, daarom zijn de ballonnen in Bangkok verboden. Maar in Chiang Mai zijn ze niet verboden, en nu, voordat het festival eigenlijk is aangebroken zie je al elke avond enkele van deze sprookjesachtige lichten in de lucht hangen.

Op de motorbike met Pikun stropen we Chiang Mai af. De stad is bekend om de ongelofelijk vele hotelletjes en guesthouses. Het liefst wil ik in de oude stad blijven, dat is niet te ver van het huis van Pikun. Het ene is te duur, het andere neemt geen long-term gasten, het volgende is triest en smerig, of er hangen mij teveel hippies rond, maar het allereerste waar ik naar kijk, of liever op duw, is het matras. Soms is het allemaal schattig en de prijs prima, maar als ik dan aan het matras voel of erop ga zitten schud ik mismoedig mijn hoofd. Hard. Niet een beetje hard maar keihard! Ze zijn soms wel 20 cm dik en zijn prachtig opgemaakt, maar waarmee zijn ze in vredesnaam gevuld? Er zijn hotels die adverteren met: European mattress. Die kosten dan ook weer een paar dubbeltjes meer. Ik spreek Australiërs die hun auto in de straat van Pikun parkeren. Ze zitten net om de hoek in een super-goedkope kamer. Het is daar allemaal prima, maar het matras is een met kunstleer overtrokken iets, ik begrijp niet wat, ongeveer net zo hard als de vloer. Zij hebben zelf een matras-topper aangeschaft, dat verhelpt het probleem voor hen voldoende. Ze wonen hier en werken voor Partners Relief & Development,  een project voor Birmese vluchtelingen.
Ik wil heel graag met hen praten over het werk wat ze hier doen, ik hoor her en der zulke vreselijke verhalen over Birma, dingen zoals genocide, die wij nooit in het nieuws zien. Ik heb hen aan de telefoon gehad, en over een week of twee, als ze (Kathryn) terugkomt van een onderwijsproject zullen we een lunch-afspraak maken.

Na twee dagen door Chiang Mai crossen stel ik Pikun voor om toch maar weer eens bij het hotel, Bupa Tara, Huis van, of bij het water) van de vorige keer te gaan kijken. Ik vermoed dat het mijn budget iets te boven gaat, maar het was wel erg leuk; lief personeel, een rustige plek met een tuin en zwembad. Als we van de brommer afstappen zien we het al. Het is is niet wat ik twee jaar geleden heb verlaten. Toen was er al sprake dat de eigenares de zaak zou verhuren aan een hotelketen in Bangkok. Hier zie ik in een oogopslag wat er gebeurt als er geen betrokkenheid van de eigenaar zelf is. Een van de medewerksters ligt bij de receptie op een bank te snurken. Bij het zwembad zitten drie gasten en verder is het uitgestorven. Van de houten meubels is de vernis afgebladderd, ze zien er vaal uit. Alles ziet er vaal en niet-onderhouden uit. De vijvers zijn smerig, de tuin niet bijgehouden. En ze nemen, heel hooghartig, geen longterm gasten. Geen punt, want ik wil hier niet zijn. Ik word bijna emotioneel. De vorige keer was het net een grote familie, de eigenaars, het personeel, de gasten, het was een komen en gaan, iedereen maakte praatjes met elkaar, en gasten die er langer verbleven kregen een speciaal plekje bij het personeel. Er is echt niets van over. Het meeste personeel bestond uit Birmaanse vluchtelingen, waar zouden die nu ronddolen?
Een beetje treurig hervatten we de zoektocht. Bij de ingang van een steegje zie ik een uithangbord met de naam  Nine Resident, die ik ook al op internet ben tegen gekomen. Waarom het niet op mijn lijstje staat weet ik niet. Toch maar even kijken. En prettige verrassing: het is een heel aardig guesthouse met goede kamers, aparte douche etc. Voor een scheet, net over de honderd euro per maand heb ik onderdak! Aan het eind van de maand wordt nog wel elektriciteit en water afgerekend, maar als je beseft dat Pikun met haar huishouden per maand ongeveer E2.50 aan water kwijt is kan ik me daar geen zorgen over maken! Er staan wasmachines waar je voor een euro een was kunt draaien. Er is gratis wi-fi. Kabel tv waarop ik het kanaal BVN kan ontvangen, ik mis dus niets van de PVV perikelen, de verkiezingen in Birma en de vrijlating van  Aung San Suu Kyi en de overstromingen in België.
Een koelkast wordt op verzoek en tegen een paar euro per maand extra, naar boven gesjouwd.

Het enige nadeel zou de school kunnen zijn die pal achter Nine Resident staat. Ik vind dat helemaal geen bezwaar. Beter gekwetter van kinderstemmen dan de herrie van een drukke verkeersweg! Scholen functioneren beslist wel anders dan in Nederland. ’s Morgens om half acht begint er al een geluidsband met het schoollied te spelen door de luidsprekers, waarvan ik de eerste ochtenden wakker word. Dat schoollied heeft een stuk of dertig coupletten van 2 regels, zeldzaam vals gezongen. Die band wordt ook aan het eind van de schooldag gedraaid en verder als er maar enigszins aanleiding voor is. En dat is vaak! Ook worden er lessen buiten gegeven, een soort tamme lichaamsbeweging die opgeluisterd wordt door een leerkracht die de kinderen door een megafoon aanmoedigt. Alhoewel Thais in het dagelijks leven zeer bescheiden en rustig zijn en nooit hun stem verheffen verandert dat zodra er een geluidsinstallatie in de buurt is. Dan gaat alles op volle kracht.
Als de school uitgaat vormen een groot aantal foodstalletjes een soort korst om de school. Ik zie bijvoorbeeld een karretje arriveren met vette happen. Patat die reeds gebakken open en bloot op een schaal op het karretje naar de school werd vervoerd. En verder alle zoete en gekleurde troep die je je maar kunt indenken. Na schooltijd is het snacktijd voor de kinderen maar ook voor de ouders die hun kroost komen ophalen. De hele stad wemelt dan opeens van karretjes met etenswaren,  tienmaal meer dan normaal overdag.

Bij het schoolhek

’s Middags laden we mijn boeltje de auto in. Behalve mijn koffers gaat ook de printer mee die ik de vorige keer heb gekocht en door Pikun en haar dochters ongeveer is versleten. Nou ja, niks aan te doen. Ik heb hem niet meer zoveel nodig. De vorige keer gaf ik veel Engelse les, maar deze keer ben ik hier te kort om een klantenkring op te bouwen. Ik had een plastic krat bij Pikun staan met bezittingen die ik niet meer naar Holland kon of wilde nemen. Wat serviesgoed, een snijplank, extra handdoeken, mijn koffiezetapparaatje en een waterkoker etc. Ook neem ik een ventilator van Pikun mee (de kamer heeft wel airco maar daar word ik meestal beroerd van) en een tafeltje om mijn laptop op te zetten. Een hele verhuizing.
De eigenares heet Khun (mevrouw) Nine. Ze is even boven de zestig en haar twee zoons, donkere en een lichte zoals ze elke keer met nadruk zegt ‘helpen’ haar bij het runnen van het huis.

Met Pikun en Khun Nine op weg naar de tempel voor 'Tam Boon', en vaas met bamboestokjes met bankbiljetten die naar de tempel wordt gebracht. Offeren dus. Betalen voor de belofte van een gelukkig leven...

Het zijn onbeholpen verlegen slungels (28 en 26 jaar) die ik eigenlijk alleen maar achter de computer spelletjes zie doen. Ze komen wel bij mij de douchekop repareren. Khun Nine hoort van Pikun dat ik wel interesse heb in Tai Chi Qigong, maar op de meeste plaatsen, meestal bij een tempel, gebeurt het ’s morgens heel vroeg. Voor een avondmens als ik echt niet te doen… Khun Nine gaat elke middag om half vijf en dat komt mij uitstekend uit. Elke middag ben ik paraat. De tempel ligt aan de straat , Loi Kroh road, waar het ‘echte nachtleven’ van Chiang Mai plaatsvindt. Maar om vier uur ’s middags is het er nog heel rustig en zitten de meisjes van plezier nog hun nagels te lakken.

De deelnemers aan Tai Chi Qigong zijn over het algemeen ouder dan ik en meestal vrouw. De oefeningen zijn rustig en heel gracieus. Het heeft allemaal met energie te maken, de manier van ademhalen en de bewegingen zijn er op gericht om balans en harmonie te brengen. Ik vind het heerlijk om te doen. Met de drukkende warmte is dit voor mij wel het hoogst haalbare om in de buitenlucht te doen. In de muziek zijn hier en daar bewerkingen van popmuziek te horen (All I have to do is dream) en ik kan een brede glimlach niet onderdrukken als ‘She’ van Charles Aznavour vermomd voorbijkomt. En opeens besef ik dan het woord ‘she’ dezelfde uitspraak heeft als ‘Qi’! ‘She’ betekent dan dus ook: adem, levenskracht, vitale energie of spirituele energie! Prachtige gedachte. Ik ben ervan overtuigd dat de betekenis van woorden in de klank is gelegen.
En onder de muziek, net als in het youtube filmpje is een stem die in een langzaam ritme de woorden Qi….Gong uitspreekt.

Pagode waar we tijdens het Qigongen op uitkijken. Klingelende belletjes helemaal boven in. Lief!

Nooit gedacht dat ik... enz

Tai Chi Qigong

Dit schatje woont met haar familie op het tempelterrein. Als ze het hek uitloopt staat ze in de hoerenbuurt. Zal ik over tien jaar eens gaan kijken hoe het met haar is?

Alhoewel de bewegingen/oefeningen zeer rustig zijn en een totaal ander doel hebben dan wat men in de fitnesszaal van sportscholen doet, is het soms zo warm dat ik afhaak. Elke dag vraag ik aan Pikun wanneer het koude seizoen begint. Evenals in Europa is hier na de overstromingen een voor Thaise begrippen koud winterseizoen voorspeld. Of ik verdraag dit soort hitte minder goed dan eerdere bezoeken in deze maanden, óf het is echt warm, in de zon zitten is er echt niet bij. Soms slaap ik toch met de airco aan, de ventilator is dan niet genoeg. Op de brommer door Chiang Mai rijden is heerlijk, ik ben heel blij dat ik een van Pikuns brommers kan lenen!

Advertenties

One comment

  1. Heey Paula, geboeid heb ik je weblog gelezen. Het lijkt een emotionele achtbaan. Neem wat rust schat. Bij je beschrijving van de troep moest ik lachen. Ik heb hier een folder liggen van een opruimcoach hahahahihi. Die had ik meegenomen van een manifestatie in Cultura, ik dacht misschien iets voor in de Huwa nieuwsbrief voor degenen met verhuisdozen. De boze geest in het nekvel, dit is mijn nuchtere Europese kijk: het is autosuggestie; Pikun was bang en heeft zelf haar spieren aangetrokken. Ze heeft genoeg stress om zich fysiek te vertalen. Zeg haar: Pikun, niet bang zijn, en neem ook een beetje rust. Get: ik denk lage eigenwaarde, geen doel in het leven, misschien depressief. Alcohol is een gevaarlijke bondgenoot want die laat je niet meer los en neemt je leven over. Ze moet iets vinden om zich in te ontplooien, tot dat moment zal ze zich rot voelen (orakelt Judith) Marktvrouw is nog niet zo gek bedacht van Pikun, maar experiment mislukt. Kun jij haar niet opleiden tot keramiste. Zet je antipathie opzij, het is maar een jong ding. Karma: die monnik heeft wel gelijk hoor, Pikun kan zorgen, helpen, pleiten, en dat is het, er is geen garantie dat het daarmee goed komt maar toch heeft Pikun dan genoeg gedaan. Tot slot, mag ik iets van je weblog in de nieuwsbrief zetten? met of zonder webadres? liefs van Judith



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: