h1

En ja hoor…

13 mei, 2011

Op elke trip de afgelopen jaren begeeft mijn harddrive het. Deze reis hou ik die traditie ook weer hoog… Ik heb de laptop zo voorzichtig behandeld, geen stootje heeft-ie te verduren gehad. Dus door mij kan het niet komen…

Als ik een paar dagen bij Vanda in Heidelberg ben hoor ik opeens een vreemd geluid uit mijn Macbookje komen. Schuren, tikken, knarsen. Wat nu weer. Even opnieuw opstarten, maar dat gaat niet eens meer. Een getik is het enige dat er gebeurt. Ik heb wel wat op een externe disc gezet, maar lang niet alles. Ook een tekstdocument waar ik bij gebrek aan internet een bericht heb zitten knutselen om later te plaatsen is weg. Het is of ik van de zuurstof wordt gehaald. De afgelopen weken was internet al zo schaars, ik zat in Heidelberg gewoon een beetje bij te komen. Maar wat nu… Via een bedrijf in Sandton Johannesburg, Digicape, wordt er geregeld dat als ik in Kaapstad land ik meteen bij hun filiaal terecht kan, waar een harddrive klaarligt met alle software erop die er zo ingeklikt kan worden. En dat op een zaterdag, normaal een halve werkdag hier… Gewoonlijk duren alle reparaties 2 weken. Alle hulde aan dit bedrijf!!!

Maar ja, mijn foto’s en bericht heb ik niet terug. Hopelijk kan Gerben mijn oude schijf nog even tot leven wekken en mijn data eruit zeven…

Heidelberg is in de afgelopen jaren weinig veranderd. Het is een mooi gelegen dorpje ten oosten van het Suikerbosrand natuurreservaat. Er zijn nog heel wat gebouwen uit het Victoriaanse tijdperk. Nog wat info over Heidelberg

Een van de vele Bed & Breakfasts in Heidelberg

De paar stoplichten die het dorp rijk is gaan van groen naar oranje en dan naar rood en dat gaat de hele dag door.
Er komen winkeltjes bij, die vervolgens weer failliet gaan.
De schoenwinkel van mijn vader is er niet meer. Er is nu een zaakl met Chinese kledingtroep in gevestigd. Maar men heeft het nog wel over die uitstekende schoenwinkel die Heidelberg ooit rijk was. Mensen hadden er 3 uren rijden, of langer, voor over om een goed paar schoenen te kopen.
Het huis waar ik vroeger heb gewoond is al een paar keer van eigenaar veranderd, steeds verbouwd en nu onherkenbaar voor mij. Het riviertje dat door het dorp loopt, de Blesbokspruit is volgens Vanda en Neels totaal vergiftigd en vervuild, omdat verschillende mijnen er ongestraft hun afvalwater in lozen.

En er is nu ook internet… al is het niet snel. Maar als je harddrive het begeeft heb je niks.

Wat wel opvalt is dat Vanda en Neels hun huis, net als iedereen in het land, nu toch ook totaal beveiligd hebben. Automatische hekken, binnen overal sensors. Ik zet Vanda een keer af bij haar kapper, en als ik thuis kom en het huis binnenloop gaat de alarm af en tekeer als een gek. Was ze vergeten om tegen mij te zeggen hoe ik hem moet afzetten… En dan komt het bedrijf binnen een paar minuten met getrokken pistolen. Ik met gierende banden naar de kapper, want haar telefoon staat uit.
Er is hier echt geen huis zonder metershoge hekken en alarmsystemen, de woonwijken worden beveiligd door burgerwachten, buurtpatrouilles etc. Allemaal door de burger zelf betaald. De politie is je beste vijand, ze zitten vaak zelf achter de misdaad, doen een oogje dicht of tippen hun maatjes. Ze schieten zelfs op burgers als hen iets niet bevalt. Het volgende voorval hoor ik op het nieuws als ik in de auto zit: Een vrouw die op een avond een misdaad bij het politiebureau komt rapporteren rijdt per ongeluk tegen een onverlicht polititevoertuig aan. De politie komt naar buiten en schiet haar meteen morsdood. Het voorval zal onderzocht worden. Jaja…
Een vrouw loopt gevaar als ze verkrachting gaat melden, de kans dat haar nogmaals verkrachting te wachten staat of in ieder geval aangeboden wordt met de agent aan dienst een wip te maken is geen uitzondering.

Ondanks alle beveiliging zijn er vlak voor het huis al diverse keren auto’s gestolen van mensen die daar even hadden geparkeerd.
Op een ochtend staan we voor het postkantoor te wachten tot de deur opengaat, om een paar doosjes richting Nederland te posten. Precies op die tijd staat er een geldwagen, nummer 1 doelwit voor overvallen, de pinautomaat te vullen. Niet de beste tijd om daar voor de deur van het postkantoor te wachten, want 2 meter van ons vandaan staat een man met een automatisch geweer in de aanslag om de boel veilig te houden. Als er wat zou gebeuren staan we vol in de vuurlinie.
Een paar uur later ga ik even voor Vanda naar de supermarkt, en ik wil daarna nog even de boekwinkel binnenlopen. Maar die is gesloten; er is net een roofoveral gepleegd. Politie overal. Maar wat mij bevreemd is dat buiten de winkel het leven doorgaat alsof er niets aan de hand is. Er staan geen mensen te praten of te kijken.
“Je mag blij zijn dat je niet net in de winkel was,” zegt Vanda droog.

Toch weerhoudt het me allemaal niet om in de auto te stappen en in m’n eentje naar Johannesburg en Pretoria te rijden. Je kunt drama niet altijd voorkomen, maar de boodschap is dat je ‘aware’ moet zijn, opletten wat er voor, achter en naast je gebeurt. Mensen leiden hier tenslotte ook een leven.
Verkeersagressie (in het Afrikaans: padwoede) is hier naast een ongeluk een van de oorzaken van sterven op de weg. Als je iemand zou aanspreken op hun rijgedrag, of het een medeweggebruiker of politie is, kan een poging tot zelfmoord zijn. De voorbeelden waar de bestuurder het vuur in het wilde weg én gericht opent zijn weer eens, geen uitzondering.

Maar waar een dergelijk opschrift op een busje goed voor is mag Joost weten. Ik kwam echt niet meer bij!!!!

Huize Avondrood in de bocht

Gelukkig voel je je in het huis en op hun erf niet opgesloten. Ook al staat hun huis midden in het dorp, het staat op een enorm stuk grond, ik geloof een paar hectare. Het huis stamt denk ik nog uit de Boerenoorlog, in ieder geval ergens uit begin 1900. Met alle kenmerken uit die tijd. Hoge victoriaanse plafonds, houten vloeren die allesbehalve ‘stil’ zijn, de voordeur in het midden en aan weerszijden van de gang grote kamers met open haard.
Achter in de tuin heeft Neels een lapa gebouwd. Een lapa is een ‘braaiplek, met of zonder dak. Neels heeft veel werk gemaakt van hun lapa, die trouwens alleen al zo groot is als een flinke tuin in Nederland, maar hier slechts een hoek van de tuin in beslag neemt. Er is een enorme ‘vuurmaakplek’ zowel onder het dak als in de open ruimte. Een paar avonden zitten we met dekens en jassen aan (het is tenslotte toch winter, en ik beleef zelfs een keer nachtvorst…) bij het  grote vuur waarop van alles wordt gaargemaakt. In een grote platte koekenpan wordt er gewokt, er wordt vlees gebraden, en in de steenoven die opgewarmd wordt met grote houtblokken wordt een broodje gebakken. Een man doet in Zuid-Afrika in huis niet veel, maar als er buiten wordt gegeten zijn de mannen bijzonder actief. Het onderdak gedeelte van de lapa heeft een zoldertje, alleen een dakje met een houten vloer waar een matras ligt en waar je buiten kunt slapen. De brandende houtblokken die overblijven worden in de ‘donkie’ gesjouwd, die maakt een vat met water warm en de volgende ochtend kun je daarmee buiten heerlijk warm douchen.

Voorbeeld van een 'donkie' (donkey boiler)

Een primitief maar effectieve Afrika-uitvinding. Destijds op onze trip in Botswana hebben we verschillende keren zo gedouched. Elke keer als ik hier ben is er weer wat nieuws te beleven in de lapa. Het heeft allemaal met lekker buitenleven te maken.

De foto hieronder is wel grappig. Zo’n dertig jaar geleden dezelfde Vanda met een andere Neels, haar zoon.
Hier Vanda met kleinzoon Neels, die werkelijk 2 druppels water is met zoon Neels van toen.

Vanda met kleinzoon Neels

Binnen de hekken is het leven prima te leven en vliegen de dagen voorbij.

’s Avonds voor de tv met een kop rooibosthee, Vanda en Neels in hun vertrouwde houding, samen op de bank terwijl Vanda Neels’ voeten masseert. Intussen ouwehoeren Neels en ik tot middernacht, terwijl Vanda in slaap valt. Ze kent al Neels standpunten al. Na een Amarula-slaapmutsje trekt Neels Vanda overeind en scharrelen we naar ons bed toe.

Ik hou van deze mensen. Zo gewoon, zo zonder flauwekul. Als Neels in het weekend met een sullig overalletje klimrekken aan het lassen is voor de kleinkinderen zou je niet zeggen dat hij de hele wereld afreist en met de regeringsmensen en multinationals onderhandelt. Vanda, wiskundedocent-met-pensioen, speelt nu golf en met de kleinkinderen. Met haar stabiele no-nonsense mentaliteit houdt ze iedereen binnen en om de familie gelukkig. In hun huis is er geen gast en gastvrouw.
Hier staat de waterkoker, daar staat de koffie en de thee. Voor ontbijt pak je zelf melk en All-Bran of muesli. Of je bakt een ei. Je voelt je hier thuis omdat je kan doen zoals thuis. Als ik een taart wil bakken koop ik wat er nodig is en bak mijn taart. Als er vaat staat was je dat even af, en je ruimt je troep achter je op. Zo ging het altijd in dit huis en zo gaat het nog.

Maar aan alles komt een eind, om maar eens een cliché te gebruiken.
Voor ik het weet ben ik aan mijn laatste week toe.

Advertenties

One comment

  1. Leuk stuk!
    Ben de laatste keer dat we in ZA waren nog IN ons oude huis geweest, werd een beetje angstig ontvangen, dat er zomaar een vreemde aan de deur kwam…



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: