h1

67.091.089 Thais can’t be wrong!

9 december, 2012
Voetmassage op de avondmarkt

Voetmassage op de avondmarkt

I hate housework. You make the beds, you wash the dishes and six months later you have to start all over again. —Joan Rivers

Sssgggggg….sssgggggg….ssssgggggggggghh!

Ik moet toch ingedommeld zijn na een slapeloze nacht. Het loopt tegen de ochtend, en na het doodmaken van wat spinnen van forse afmetingen heb ik geprobeerd op het keiharde matras een draai te vinden zodat ik kan slapen, maar mijn gedachten malen door mijn hoofd.

En nu dit geluid. Ik ben niet zo gauw bang maar dit klinkt alsof het naast het bed en menens is. Ik grijp Pikun beet en schud aan haar. Wat is dit geluid!!!! Ze mompelt: ‘de buurvrouw doet de was’.
Ik kijk door het muggengaas naar buiten en daar zit een vrouw op haar hurken met wasgoed op een steen waar ze met een borstel overheen gaat. Gelukkig, dat valt weer mee. Geen slangen of ander gedierte.

Buiten komt het verkeer op gang en niet zo zuinig; het borstelgeluid raakt op de achtergrond.

De blikken schuifdeur en een zijkamertje volgestouwd met rotzooi

De blikken schuifdeur en een zijkamertje volgestouwd met rotzooi

Van Lampang op weg naar Chiang Mai, om precies te zijn een dorpje in Doi Saket, een district net buiten Chiang Mai.
Daar bevindt zich het huis van Pikun waar zij met haar man twintig jaar geleden haar gehuwde leven begon.

Voor we daar zijn wordt Pikun gebeld door Nop, hij wil me zo graag ontmoeten na zoveel over me gehoord te hebben, of we niet eerst langs hen kunnen rijden. Dat is vrij logisch omdat het op onze weg ligt.
Daar aangekomen staat er een tafel die kreunt onder de schalen fantastisch eten. Niet te geloven wat een feestmaal.

Met een fris glas water erbij genieten we van al dit heerlijks.
Harco en Benny hebben een Bed & Breakfast in Spanje en vertellen daarover.

Het gesprek kabbelt verder en op een gegeven moment zeg ik, Pikun, ik verlang nu wel naar een bed! Eenmaal weer in de auto zegt Pikun dat ze blij is dat ik dat zei, want je kunt niet zomaar een eind maken aan een dergelijk bezoek.

We rijden door de donkere avond naar het gehucht waar een brede weg doorheen loopt. Pikun parkeert haar auto onder een afdak naast een huis. Nou ja, huis, het is ook meer een overdekt onderkomen. In Nederland zou dit waarschijnlijk min of meer onbewoonbaar verklaard worden. Daar staat Thailand mee vol, dus dit is geen uitzondering.

Ik sjouw mijn bagage de auto uit en stap voor het eerst het huis binnen waar ik vermoedelijk een tijd zal doorbrengen.

Niets kon mij hebben voorbereid op waar ik nu in terecht kom.
Pikun is nog niet zo lang geleden hierheen verhuisd. Nu beide dochters de deur uit zijn hoeft ze daarvoor niet meer in de stad te wonen. Maar lieve help, er zijn geen woorden genoeg om dit… dit… deze ongelofelijk troep te beschrijven. Ik heb een paar foto’s gemaakt, maar lang niet genoeg om een echte indruk te krijgen. We lopen door het huis. Ik sprakeloos achter Pikun aan. De muren en het dak raken elkaar niet, dat is lekker luchtig natuurlijk, isolatie heb je nu niet direct nodig, wel een beetje tocht als er wat wind zou zijn. Die wind is er wel, overdag ook, maar dat komt meer door het verkeer dat langs het huis raast en stof en roet en CO2 naar binnen blaast. De katalysator is hier nog niet zo doorgedrongen. De keuken tart elke verbeelding. Die is helemaal open, meer een afdak die aan drie kanten verschillend is ‘afgewerkt’. Eén kant heeft kippengaas dat vol smerig spinrag hangt, een andere heeft ongeschaafde planken met openingen van 8 cm, en de achterkant heeft een soort trellis als afscherming.

Alles wat je hier ziet is zo oud en smerig, geen idee waarom ze dit niet allang heeft weggegooid

Alles wat je hier ziet is zo oud en smerig, geen idee waarom ze dit niet allang heeft weggegooid. De kussens op het kastje wil je nog niet met een tang beetpakken

Ze doet een kastje open, en daar staat een teil met plastic vaatwerk bedolven onder grof zaagsel. What is THAT?! roept ze uit. Ik zeg, volgens mij hebben de ratten je kast opgevreten. Terwijl ik het zeg rent er een stel ratten over een balk het dak op.  Ik kijk ze na en in een streep zonlicht zie ik een mierenkolonie over een van de balken marcheren. Mieren van minstens 1 cm lang.
Ze laat me de rest van het huis zien. Dat staat helemaal vol zakken en dozen. De muren hangen vol ingelijste foto’s, allereerst natuurlijk van de koninklijke familie, dan van verrimpelde monniken en ook eentje van haar overleden man in politieuniform. De lijsten zitten dik onder het stof en oude spinnenwebben.

Op het hoofdeinde van het bed staan alle heiligen die het gezin moeten behoeden voor onheil en geluk moeten aanbrengen.

Op de foto is het stof niet te zien. Ook niet de spinrag meermee het handje van de vrouwelijke boeddha aan haar knietje is vastgeweven

Op de foto is het stof niet te zien. Ook niet de spinrag waarmee het handje van de vrouwelijke boeddha (Mea Nang Kwak) aan haar knietje is vast geweven

Ik zeg niets. Ik kan niets zeggen. Als ik nu mijn mond zou opendoen zou ik in tranen uitbarsten of een hysterische aanval krijgen. Op een gegeven moment loop ik langs een spiegel. Door het stof en vuil kijken twee wijd opengesperde ogen me aan. Ook al barst ik niet uit in wat dan ook, mijn gezichtsuitdrukking moet genoeg zeggen! Pikun vraagt of ik hier kan wonen. Ik zeg: ik wil eerst even nadenken, Pikun.
Maar de volgende dag zeg ik toch: Pikun, of ík hier kan wonen is niet zo belangrijk, maar dat jij hier kunt wonen! Ze kijkt haar huis rond.
Ik vraag: Pikun, je bent nu tien weken in mijn huis geweest, wat is het verschil tussen hier en daar?
‘In jouw huis is het schoon… Gad (dochter) zou het hier schoonmaken.’ Ik zeg: Pikun, dit huis IS niet schoon te maken. en als het al schoon is is het binnen en dag weer zo smerig. Dat is niet helemaal waar, want alles ziet eruit alsof het nog helemaal nooit een doek of zeem of iets dergelijk heeft gezien.
Ik mag de slaapkamer, die is wel voorzien van horren. Pikun zal dan op een ander bed slapen waar een matras op ligt dat nog van haar voorgeslacht komt waarschijnlijk. Dat gaat me te ver. Het bed wat mij is toebedeeld is groot we kunnen daar wel samen op slapen. Ik hoef geen voorkeursbehandeling en zij in het hondenhok Maar voor we te bedde gaan moeten we een paar harige spinnen van zo’n 8 cm vermoorden.
De badkamer is ook een beauty:

Woorden schieten tekort

Woorden schieten tekort. Welke hoek ik ook op de foto zet, het is allemaal vreselijk.

Er is geen centimer grond om het huis, alleen een afdak met plek voor de auto en waar het verder is opgevuld met troep. Gewoon troep!

Gewoon troep!  Ingezakt kastje, lekke emmers en lege verfblikken. Een zielig plantje bungelt aan een ijzerdraadje in een afgeknipte plastic fles en doet wanhopig zijn best er het beste van te maken. Daar moet ik maar een voorbeeld aan nemen.
De schuifdeur naar de straat is van dun golfblik, en zet je een voet op straat dan moet je uitkijken niet van de sokken te worden gereden door het langsrazende verkeer. Het is alsof de Nzoveel dwars door het huis raast, want die deur houdt nulkommanul aan geluid tegen.
Ook in huis staat zoveel wat nooit gebruikt wordt. Het is teveel om op te noemen maar een voorbeeld: er staan twee vaste telefoons, door het stof niet te zien welke kleur ze zijn. Ik vraag of ze hier een vaste lijn heeft. Ja ooit wel, nu niet meer. Waarom ze die telefoons dan niet weg doet. Die kan ik aan iemand weggeven. Tussen kunnen en doen is een afgrond van verschil. Er staan kartonnen doosjes met strikken waar misschien ooit kadootjes in hebben gezeten. De printer die ik haar kado heb gedaan, kapot, onder het vuil. De blender die ze via Skype in mijn keuken zag en ik aan mijn lieve broer heb meegegeven voor haar, dik onder het stof. Laat ik maar ophouden. De moed zinkt me verder dan mijn schoenen.
Ik zeg: Pikun, ik wil je graag helpen om het hier beter te maken. ALS je dat wilt.
Ik probeer het voorzichtig te zeggen, zonder te kwetsen, want het is tenslotte haar huis. Maar ik besef ook dat er eigenlijk geen beginnen aan is. Alles wat je hier schoonmaakt zit in no-time weer onder het vuil. En hier komt ze uit Nederland met twee koffers, meer dan 60 kg spullen (mijn eigen bagage kan in een rugzak…) en dat moet ook ergens een plek krijgen. Wat heeft haar bezield om een cakeblik en een bakvorm en een keukenweegschaal te kopen? Je kunt hier met goed fatsoen niet eens een beslag maken voordat het met uitlaatgassen gemengd in een nog niet eens aangeschafte oven terecht zou komen… Ik kan het allemaal niet behappen. Om mijn hele wezen hangen grote en kleine vraagtekens. En op zichzelf is ze zo schoon als het maar kan! Maar ik denk toch dat ze, aan het kokkerellen en poetsen in mijn keuken, zich heeft voorgesteld dat het bij haar ook zo zou kunnen zijn, als ze die keukenweegschaal en bakblikken zou kopen.

Zelfs haar kat, waar ze stapelgek op was, is weggelopen net nadat ze hierheen verhuisd is. Ik kan het me goed voorstellen. Ik wil ook weglopen, heel hard.

Nu is het hier overal waar je komt wel vuil. Dat is een feit. Elk winkeltje, elk afdak, elk huis, hoe groot ook staat propvol nutteloze troep. En dat zeg ik… haha, voor ieder die me kent moet dit toch wel wat zeggen… Mijn huis is nu ook niet direct een voorbeeld van goede organisatie, maar ik hecht wel aan enige orde en hygiëne. Er moet wel geleefd kunnen worden, en dat kan hier alleen door de viezigheid al niet. Er staat een soort van gemakkelijke stoel, maar die staat en vlak voor de blikken schuifdeur, nou dat relaxt al niet zo, en wordt als pakplek voor nog meer zooi gebruikt.

Hygiëne, praat me er niet van. Wc’s worden hier niet schoongemaakt hoor, en badkamers zo te zien ook niet. Lege shampooflessen staan soms als soldaten in het gelid, onbegrijpelijk. Ik ben al in heel wat badkamers/wc’s geweest, het is bijna overal eender. De voorbeelden van hoe het wel zou moeten of kunnen zijn dus niet direct voorhanden, en dat het bij mij zo schoon is, en ik elke dag de wc schoonmaak en dat het bad of douche schoon opgeleverd dient te worden na elk gebruik, tja, die farangs (farang= blanke buitenlander) zijn nu eenmaal een ander soort wezens…

Pikun komt zelf met de oplossing. Dit huis is te ver van de stad, dat kost ook nog eens een hoop aan benzine als we elke dag naar de stad gaan voor klanten en studenten. In huis blijven zitten is geen optie, tenzij we aan de slag gaan en gaan opruimen en schoonmaken, en dat wil ik heus en best doen al is het boven de dertig graden. Maar ik denk dat Pikun er helemaal geen zin in heeft. Ook is hier geen restaurantje, geen winkel en geen markt. En drie keer per dag kleefrijst met veel suiker, daar zie ik geen kans voor, dat ziet Pikun ook wel in.

We verhuizen per direct naar mijn oude guesthouse in de oude stad.  Voor een prikkie dat we ook nog delen wonen we in een kamer met eenvoudige maar schone badkamer. Er is een wastafel waar we ons fruit en groenten kunnen schoonmaken. Je hoeft hier niet uit te kijken dat je je voeten openhaalt aan splinters in de houten vloer waar ook nog eens een plank gebroken is.

Zelfs haar kat, waar ze stapelgek op was, is weggelopen net nadat ze hierheen verhuisd is. Ik kan het me goed voorstellen. Ik wil ook weglopen, heel hard.

Pikun komt zelf met de oplossing. Dit huis is te ver van de stad, dat kost ook nog eens teveel aan benzine als we elke dag naar de stad gaan. In huis blijven zitten is geen optie, tenzij we aan de slag gaan en gaan opruimen en schoonmaken, en dat wil ik heus en best doen al is het boven de dertig graden. Maar ik denk dat Pikun er helemaal geen zin in heeft. Ook is hier geen restaurantje, geen winkel en geen markt. En elke dag kleefrijst met veel suiker, daar zie ik geen kans voor, dat ziet Pikun ook wel in.

We verhuizen per direct naar mijn oude guesthouse in de oude stad.  Voor een prikkie dat we ook nog delen wonen we in een kamer met eenvoudige maar schone badkamer. Er is een wastafel waar we ons fruit en groenten kunnen schoonmaken.

Khun Nine, eigenares van het guesthouse met haar zeer verlegen zoon

Khun Nine, eigenares van het guesthouse met een van haar haar twee zeer verlegen zoons

Het wordt een hele verhuizing. De blender, het koffiezetapparaat dat ik op een vorige reis heb aangeschaft en bij haar achtergelaten, bestek, wat serviesgoed, citruspers, kleren, wc papier, de electrische versapper die ook mee is gekomen uit Nederland en een enorme baal wasgoed uit haar huis. Hier staan wasautomaten, zij heeft een wasmachine waar je bij moet blijven staan, en nergens kun je hier de was drogen.
De oude stad is wat stof en vuil niets beter dan in haar huis, maar ik kan hier toch naar de biologische markt en winkeltjes, er zijn hier enkele vegetarische restaurantjes, die claimen biologisch te zijn, maar dat is niet te checken. Opeens komt mij de Nederlandse Keuringsdienst van Waren mij toch als zeer nuttig voor…

aankopen op de biologische markt bij de universiteit

aankopen op de biologische markt bij de universiteit

Ik knor op een scooter naar de enorme versmarkt bij de rivier en koop naast het ons welbekende  minder bekend exotisch fruit:

Passievrucht

Passievrucht

Jackfruit

Jackfruit

Mangosteen

Mangosteen

Heeeeeerlijk zoet, custard apple

Heeeeeerlijk zoet, custard apple

Eggfruit, mijn nieuwste ontdekking. Verrukkelijk.

Eggfruit, mijn nieuwste ontdekking. Verrukkelijk.

En dan verse jonge kokosnoot. Dat laatste wordt een van mijn stapelvoedsels/drankjes.

Jonge kokosnoot, boordevol gezondheid.Hij ordt voor je in een hanteerbare vorm gesneden, dekseltje er in gehakt, rietje erin, en drinken maar

Jonge kokosnoot, boordevol gezondheid.
Hij wordt voor je in een hanteerbare vorm gesneden, dekseltje er in gehakt, rietje erin, en drinken maar

Nu slapen, het is na middernacht!

Advertenties

2 reacties

  1. Panta Rhei en in de tropen nog sneller, waar de mens stopt neemt de natuur het over. Gad moet dus wel tussen de beestjes slapen? Wat jullie nodig hebben is een goede timmerman/metselaar om alles dicht te maken. En een paar emmers moed en doorzettingsvermogen?


  2. Een beetje stof, wat loslopende beestjes, een paar tochtgaatjes voor de airco en veel getoeter. Het hoort er allemaal bij net zoals de vriendelijke mensen, de prachtige kleuren op de versmarkt en de grote verscheidenheid aan verse specerijen, vruchten en groentes. Dan heb jij iets om over te schijven en ik om naar uit te kijken. Het heeft hier gesneeuwd. Is dat zo leuk? Voor Pikun wel maar voor veel Hollanders niet. Kunnen ze weer lekker mopperen.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: