Archive for the ‘Zuid-Afrika 2011’ Category

h1

De laatste korreltjes in de zandloper

14 mei, 2011

We laten iets van onszelf achter wanneer we een plek verlaten.
We blijven daar, ondanks dat we zijn weggegaan.
Pascal Mercier, boek Nachttrein naar Lissabon

De laatste week in Kaapstad is vol nieuwe belevenissen waardoor ik eigenlijk vergeet dat ik al met één been op het vliegtuig naar huis sta.

Het stormt als het vliegtuig van Johannesburg naar Kaapstad landt.
En niet zo’n klein beetje.
De zuid-oost waait je uit je schoenen.

Daardie wind waai weer, by my voordeur in.
Hy maak my hart weer lekker sing.
Dit is gaaf, om die Kaap weer dag te sê.
En ek vat jou saam, na die koringland.
Wie ry saam, as my hart so brand.
Dit is lekker om die Boland lief te hê.


O, Kaap, o Kaap, o, mooiste Kaap.
Jy maak my hart weer baie seer.
Jou Ghantang*, kom mos altyd weer en weer.
Die Mayflower het uitgevaar.
En gaan snoek haal daar by Houtbaai, waar Karbonkelberg die stormsee gewaar.

*Ghantang= Geliefde

Het eerste wat ik doe is mijn harddrive laten vervangen. Dat is snel gebeurd. Daarna zet ik koers naar Gordonsbaai. Ik heb niets besproken en dat is niet handig, want op zaterdagmiddag is het toeristenbureau gesloten… Het is naseizoen, en dat is goed te merken. Bij verschillende B&B’s doen ze niet eens open als ik aanbel. Maar na wat heen en weer bellen bel ik ene Craig uit de pub en krijg onderdak bij 5 Lions. Ik ben de enige gast. Craig is een Brit; uit welk gat in Engeland hij komt weet ik niet maar hij heeft een onverstaanbaar accent. De kamer is niet schoon en vrij somber, het weer is ook somber, je moet je eigen ontbijt maken. Dat laatste is misschien wel een geluk want zijn eigen huis stinkt als een verwaarloosde friettent. Als ik vraag of er wi-fi is zegt hij: ja, maar de kabels zijn gestolen. Dat heb ik al zo vaak gehoord. De eerste keer dat iemand dat zei schoot ik bijna in de lach omdat ik dacht dat het een smoes was. Maar stelen van kabels en eigenlijk alles waar je een zinkplaten huis aan elkaar kunt knutselen is schering en inslag.

Als de boel weer is gerepareerd blijkt dat Craig zijn wi-fi wachtwoord vergeten is. Zijn hersens zijn waarschijnlijk door drank behoorlijk aangetast. Hij geeft me 80 mogelijkheden die geen van allen werken. In ieder geval ben ik toch de hele dag op sjouw en denk dat ik wel ergens mail zal kunnen ophalen. ‘Op sjouw’ brengt me ook bij Bikini Beach Books, een tweedehands boekwinkel met duizenden, nee, tienduizenden boeken.

Bikini Beach Books

De dikke rode kater op de stoep trotseert de zuid-ooster storm die iedereen van de straat waait.

Tienduizenden boeken

Olijvenfeest

Het is het weekend van het olijvenfestival in Riebeek Kasteel. Een schilderachtig dorp in het Swartland distrikt, 80 km van Kaapstad. Er wonen nog geen 3000 mensen en het is schitterend gelegen tussen de prachtigste wijn-landgoederen van het land. Het is zeer gewild voor korte vakanties of weekends.  Er wordt sowieso veel georganiseerd, van fiets, loop, en kano-maratons, tot kerstmarkten en versmarkten waar boeren (vaak hun vrouwen) hun zelfgekweekte en zelfgemaakte produkten te koop aanbieden. Maar dit weekend staat het dorp op z’n kop voor het olijvenfeest.
Last year’s winner of the West Coast Tourism Awards in the ‘tourism event’ category, and an official event on Cape Town Tourism’s ‘Cape of Great Events’, the Riebeek Valley Olive Festival centers on this hallowed fruit, offering every imaginable twist on olives and olive oils, preserves and tapenades, as well as a wide selection of olive-based beauty products.
Met een tractor-met-aanhanger worden bezoekers voor 50 cent van de ene naar de andere ‘wynplaas’ vervoerd, waar je niet alleen wijn kunt proeven, maar talloze soorten olijven, o.a. gerookt, lemon, rode wijn of garlic infused. En dan bijzondere kazen, salami, tapenades, ambachtelijk brood, ingemaakt fruit etc… Een lust voor alle zintuigen.

Olijven doen het in Zuid-Afrika bijzonder goed en de olijfolie sleept net als de Zuid-Afrikaanse wijnen overal ter wereld vette prijzen in de wacht. Het Vlock Kasteel is een van de schitterende estates die nu ook olijfgaarden hebben. De anderen zijn Kloovenburg en Allesverloren. De laatste met een bijzondere geschiedenis.

Uitzicht over Het Vlock Kasteel landgoed

Riebeek Vallei

Ook in het dorp is het feest. Kraampjes met weer eens lekker eten, Afrika souvenirs, sieraden, keramiek, schilderijen en live-muziek van een groepje kleurling jongeren.

Het publiek was razend enthousiast! In het midden een blanke man die deze band waarschijnlijk heeft opgezet

Echt hartstikke jammer dat hier geen geluid bij is.

De rit erheen is al zo schitterend, die 80 km heen en weer terug zijn op zich al een feestje. Vooral als je via de R44 langs Stellenbosch nog even de Mooiberge Farmstall aandoet.

Mooiberge padstal

Vermoedelijk de drukbezochtste winkel in wijde omgeving als het over aankopen van vers, ingemaakt en gedroogd fruit en een onvoorstelbaar assortiment wijn gaat. In het aardbeienseizoen pluk je zelf je aardbeien en betaalt per kilo. ‘Vroeger ging ik de wynplase langs’ zegt een Hollander die naast me parkeert. ‘Nu gaan we op een zaterdagmiddag hierheen om de wijnvoorraad aan te vullen’. Ik koop een fles JC le Roux tegen de wind en de kou en ‘having the blues’ over die ongezellig kamer.
Na 2 dagen is die wijn op en kan het internetloze Gordonsbaai, hoe mooi ook, me gestolen worden. Ik bel Erika en Gerard bij Brightwater Lodge in Houtbaai en vraag of ze een kamer voor me hebben. Ze ontvangen me met open armen. Ik vind het wel leuk om mijn reis te eindigen waar ik hem ben begonnen! Wat een schatten van mensen zijn dit. Ik kan dit huis van harte aanbevelen, en niet alleen omdat de prijzen heel redelijk zijn!
Het ontbijt is gezellig, de bedden zijn prima, er is een ligbad en een koelkastje in elke kamer en de tv en internet doen het gewoon! En mijn kamer heeft uitzicht op Chapman’s Peak. Karbonkelberg uit het bovenstaande liedje van Sonja Herholdt houdt de wacht over Houtbaai.

Ook hier ben ik de enige gast. Maar ik voel me meer een huisvriendin. De eerste avond al wordt ik meegenomen naar het kleine theatertje in Kampsbaai. Daar knap ik helemaal op. Het stuk heet Mass Appeal, heeft twee sterke en uitstekende acteurs. En een paar dagen later ben ik uitgenodigd om mee te gaan naar een open dag van de (van de ongeveer 13) enig overgebleven werkende graanmolen in Zuid-Afrika, Mostert’s Mill, genoemd naar de schoonzoon van ene van Reenen,  een van de vermogendste wijnboeren uit het verleden. 250 jaar oud is-tie en in 1995 gerestaureerd door Hollanders. Alles werkt nog zoals toen. De vereniging die dit beheert is met recht trots op dit unieke stukje geschiedenis!

Mostert's Molen

Het is me nu wel duidelijk waarom dit het laagseizoen wordt genoemd. Het is of er in mei een knopje omgaat wat het weer betreft. Mistige koele dagen zijn het en ik verlang naar het mooie weer wat volgens horen zeggen in Nederland heerst. Dus afscheid nemen valt me niet al te zwaar. Ik breng één zonnige dag door op het strand van Kampsbaai, waar ik weer een beetje bijkleur. Verder hangt de mist om en over Tafelberg en de andere bergen, Leeukop en de 12 Apostelen en de zon heeft niet genoeg kracht die mist op te lossen. Bij restaurants hangen op de stoelen die buiten staan fleecedekentjes die je om kunt slaan als het te fris wordt. Idee voor Nederland???
Ik rij nog een keer naar Kaapstad en dwaal wat rond bij de winkeltjes in de haven van Houtbaai, waar ik tot mijn grote verrassing zee-egel schelpen kan kopen van wel bijna 20 cm in doorsnee!!
Ik neem een hele dag de tijd schiereiland rond te rijden. Onderweg stop ik bij Noordhoek, Kommetjie en Scarborough, werkelijk schitterende plaatsjes aan de Atlantische oceaan. Wat een mooi stuk aarde is dit! Ik doe een struisvogelfarm en een pottenbakkerij (Redhill Pottery) aan en rij via Simonstad (marinehaven) en Vishoek terug over de bergpas Constantianek naar Houtbaai.Verder koop ik nog wat specerijen om zelf biltongmee te maken en andere lekkere dingen om de laatste lege plekjes in mijn koffer op te vullen…

Biltong

Vol gezogen met al het moois en heerlijks dat dit land te bieden heeft, met inspiratie om weer meer op de Zuid-Afrikaanse manier te gaan kokkerellen, (bijvoorbeeld ECHTE bobotie) en bijgepraat over politiek (ook al merk ik  wel dat meepraten over politiek voor een vrouw hier eigenlijk niet zo de gewoonte is…je moet je plaats weten en niet slim proberen te zijn) en andere minder mooie facetten hier stap ik morgen bepakt en bezakt op het vliegtuig.
Hier moet men met het zoet ook het zuur nemen, net zoals wij dat in Holland op onze manier moeten doen.
Het is toch overal wat!?

Advertenties
h1

En ja hoor…

13 mei, 2011

Op elke trip de afgelopen jaren begeeft mijn harddrive het. Deze reis hou ik die traditie ook weer hoog… Ik heb de laptop zo voorzichtig behandeld, geen stootje heeft-ie te verduren gehad. Dus door mij kan het niet komen…

Als ik een paar dagen bij Vanda in Heidelberg ben hoor ik opeens een vreemd geluid uit mijn Macbookje komen. Schuren, tikken, knarsen. Wat nu weer. Even opnieuw opstarten, maar dat gaat niet eens meer. Een getik is het enige dat er gebeurt. Ik heb wel wat op een externe disc gezet, maar lang niet alles. Ook een tekstdocument waar ik bij gebrek aan internet een bericht heb zitten knutselen om later te plaatsen is weg. Het is of ik van de zuurstof wordt gehaald. De afgelopen weken was internet al zo schaars, ik zat in Heidelberg gewoon een beetje bij te komen. Maar wat nu… Via een bedrijf in Sandton Johannesburg, Digicape, wordt er geregeld dat als ik in Kaapstad land ik meteen bij hun filiaal terecht kan, waar een harddrive klaarligt met alle software erop die er zo ingeklikt kan worden. En dat op een zaterdag, normaal een halve werkdag hier… Gewoonlijk duren alle reparaties 2 weken. Alle hulde aan dit bedrijf!!!

Maar ja, mijn foto’s en bericht heb ik niet terug. Hopelijk kan Gerben mijn oude schijf nog even tot leven wekken en mijn data eruit zeven…

Heidelberg is in de afgelopen jaren weinig veranderd. Het is een mooi gelegen dorpje ten oosten van het Suikerbosrand natuurreservaat. Er zijn nog heel wat gebouwen uit het Victoriaanse tijdperk. Nog wat info over Heidelberg

Een van de vele Bed & Breakfasts in Heidelberg

De paar stoplichten die het dorp rijk is gaan van groen naar oranje en dan naar rood en dat gaat de hele dag door.
Er komen winkeltjes bij, die vervolgens weer failliet gaan.
De schoenwinkel van mijn vader is er niet meer. Er is nu een zaakl met Chinese kledingtroep in gevestigd. Maar men heeft het nog wel over die uitstekende schoenwinkel die Heidelberg ooit rijk was. Mensen hadden er 3 uren rijden, of langer, voor over om een goed paar schoenen te kopen.
Het huis waar ik vroeger heb gewoond is al een paar keer van eigenaar veranderd, steeds verbouwd en nu onherkenbaar voor mij. Het riviertje dat door het dorp loopt, de Blesbokspruit is volgens Vanda en Neels totaal vergiftigd en vervuild, omdat verschillende mijnen er ongestraft hun afvalwater in lozen.

En er is nu ook internet… al is het niet snel. Maar als je harddrive het begeeft heb je niks. Read the rest of this entry ?

h1

De Westkust

25 april, 2011

Blue, green, grey, white, or black; smooth, ruffled, or mountainous; that ocean is not silent.
H. P. Lovecraft

Een paar honderd km kaarsrechte weg. Niet alleen hier maar overal in het land. Op de gps is de weg te zien: Westcoast Road

Paternoster is mooi en prachtig maar er zijn meer Bed & Breakfasts dan winkels en ik heb de fout gemaakt om in het dorp Vredendal, zo’n 17 km vóór Paternoster niet te stoppen en vers fruit in te slaan. “Die Winkel” heeft wel wat, maar lang niet alles en vreselijk duur. Wat fruit betreft staat er een klein bakje met drie appels en een paar losse bananen op de toonbank.  Nou ja, dan moet ik aanpasbaar zijn en doe ik het met wat hier is.

Witte vissershuisjes tegen een blauwe lucht. Romantiek ten top

Nee hoor, zal ik niet doen!

Michelle, de vrouw die in op het strand van Houtbaai ontmoette heeft me verzekerd dat het in de baaien van Paternoster, Tietiesbaai en St. Helenabaai makkelijk moet zijn om een hoop zee-egeltjes te vinden. Sea urchin heaven noemt ze het. Op het strand bij Paternoster zie je alleen ongereptheid en wat aangespoeld zeewier maar weinig schelpen.Ik rijd een dagje verder noord, richting St. Helenabaai. De kortste weg is een onverharde weg, of ‘grondpad’. Op deze foto is te zien waarom het ook wel een ‘stofpad’ wordt genoemd.

Stofpad

De visfabrieken daar stinken een uur in de wind, maar ik rijd van de wind af, en vraag bij een klein winkeltje of zij weten waar ik zee-egel (sea urchin) schelpen zou kunnen vinden.Als ik een paar kilometer noordelijker rijd zal ik, na de begraafplaats een klein tuincentrum met coffeeshop zien. ‘De eigenares heet Judy. Haar huis staat aan de zee, en voor dat huis is het strand bedekt met schelpen, daar heb je de meeste kans.’ Nou vooruit met de geit, nog noordelijker dan! Als ik de 21ste mijn huurauto inlever zal ik waarschijnlijk niet eens mijn borg terug krijgen, zoveel kilometer ben ik al over mijn daglimiet. Ik parkeer de auto bij het tuincentrum. In een struik zit een suikerbekkie vogeltje.

Groot-rooibandsuikerbekkie-Greater Double-collared Sunbird

Moet even opzoeken wat dat in Nederlands of Engels is, maar het heeft fantastische iriserende kleuren en een lang dun snaveltje waarmee hij honing peurt uit de bloemen die Judy verkoopt.

Fish en Chips by Judy

Judy is een kleine vrouw van mijn leeftijd die met een paar mensen zit te praten onder een parasol op het terras van haar restaurantje. Met een ongehinderd, onbeschaamd ongelofelijk uitzicht over een blauwe oceaan. Het is er niet stil maar niet vanwege verkeer of industrie maar van het eeuwige ruisen van de golven.

Ik bestel eerst maar eens een kop koffie en ze vraagt of ik er iets bij wil. ‘Wat heb je erbij?’

‘Lemon meringue…’ begint ze op te noemen… ‘Stop maar’ zeg ik, ‘doe maar!’

En even later zit ik aan een enorme berg van een stuk gebak. Als ze ziet dat ik het niet op kan krijgen komt ze met een ‘doggie bag’ aan, waar ik de helft in mee kan nemen. Ik vind nog steeds dat ze dat eens in Nederland moeten invoeren. Hoe vaak gebeurt het niet dat je in een restaurant van een heerlijk maal niet alles opkrijgt, en dat dan wordt weggegooid. Hier is het TOTAAL de normaalste zaak van de wereld om dat eten mee naar huis te nemen. Lemon meringue als deel van je ontbijt is echt prima te doen!

Ze vindt het prima dat ik ‘op haar strandje’ ga zoeken. Uren loop ik over en tussen de rotsen, met mijn wandelsandalen door het water, over het zand en bergen schelpen… Ik vind maar een enkel egeltje. Dan struikel ik ook nog eens en glij uit. Om niet helemaal te vallen grijp ik me ergens vast, val met mijn volle hand op mijn magere oogst die dan ook nog eens voor de helft breekt. Aan sommigen zaten nog de stekeltjes die diep in de muis van mijn hand dringen en nog wekenlang blijven zitten en er maar langzaam uitzweren.

Zee-egel met stekels

Het deert me eigenlijk niet eens. Ik ben gewoon in een andere wereld. Ik vergeet de tijd, vergeet waar ik ben, vergeet dat de zon sterker is dan ik gewend ben, verlies mezelf in de schoonheid van deze ongereptheid. Als ik na een paar uur met een ronkende maag weer bij Judy neerstrijk en iets te eten bestel maak ik een praatje met haar. Ze woont er al tientallen jaren, met eerst een stuk tuin en dan het strand voor haar neus. Haar zoon woont in het huis ernaast en dan is het volgende huis een kilometer verder op. Haar bedrijfje zorgt ervoor dat ze elke dag mensen ontmoet. “Waardeer je het nog dat je zo schitterend woont?’ hoor ik haar uit. “Elke dag!” verzekert ze me.

Ik vertel dat ik al heel wat stranden in de wereld heb afgereisd, maar overal zijn de laatste stukken kust door de rijken opgekocht en volgebouwd. Dit wat ik hier zie, zie je toch praktisch nergens meer? Ik vraag of zij reist. Alleen per auto, want ze heeft vliegangst. Ze kan gerust van mij aannemen dat ze werkelijk op een van de mooiste plaatsen van de wereld woont.

Arabische wereld, (of Ghadafi nog vastgekit zit, geen idee!), tsunami’s, aardbevingen en vulkaanuitbarstingen of Wilders (wat een achterlijk geneuzel lijkt dát toch als je hier bent) het is of het hier niet alleen ver weg is, maar gewoon niet bestaat. Tot dusver heb ik nog niet veel over politiek gehoord. Maar ja, ik ben tenslotte nu toerist. Je kunt het er over hebben, het helpt allemaal niets, het is slecht voor je hart en vergalt je genot van mooi weer en goede wijn bij een net gevangen en gebakken visje…

Met de architect heb ik er wel een praatje over. Het is duidelijk dat het hem tot híer zit. Vroeger was hij zeer links, maar zoals het nu gaat is het onhoudbaar en neigt hij naar tamelijk rechts.

Het huis van de architect

Het is maar goed dat er zoveel zon, rust, stilte en natuur te genieten valt. Dat maakt het politieke wanbeleid voor de Zuid-Afrikaner hopelijk, misschien, wellicht, draaglijker.

Het land heeft een inwoneraantal dat min of meer tussen de 40 en 60 miljoen moet liggen, er zijn geen exacte cijfers mogelijk met de enorme aantallen gelukzoekers die uit andere Afrika-landen hierheen sijpelen. Het kunnen er dus ook 70 miljoen zijn… Slechts 5 miljoen hiervan zijn belastingbetalers. Ergens moet het een keer vastlopen, daar is iedereen met common sense het wel over eens.

h1

“Kyk noord en fok voort”

15 april, 2011

“Kyk noord en fok voort”. This translates directly as “Look north and fuck onwards”, but the saying actually means something more like “Grit your teeth and persevere”

Ek kyk noord en ek fok voort…

Betekent in het Nederlands zoiets als: verstand op nul en blik op oneindig.

Maar ik ga werkelijk  richting het noorden. Paternoster is mijn volgende bestemming. En daar zit ik nu op een kleine veranda van een schitterend huis te luisteren naar het gebulder van de zee. Vroeger sprak je het word ‘Paternoster’ uit alsof je het over iets achterlijks, iets buiten de beschaving had, maar nu zijn de huizen hier totaal onbetaalbaar. De man die dit huis bewoont, (Nederlander van geboorte en architect) had de grond al lang geleden gekocht en zes jaar terug dit huis er op gebouwd. Beneden heeft hij twee kleine appartementjes voor de verhuur die een keukentje kunnen delen. Momenteel ben ik de enige gast, maar de weekends zijn blijkbaar bijna altijd vol. Een van de katten van het huis, een enorm exemplaar ligt hier bij me, half over het toetsenbord heen om in de buurt te blijven van mijn handen. Hij wil steeds aangehaald worden. Ja, er is voor mij niet veel nodig om me thuis te laten voelen.

Chief

Kaapstad en Houtbaai laat ik achter mij na een paar schitterende dagen, niet alleen wat het weer betreft. Read the rest of this entry ?

h1

Ouwe liefde snel weer opgepoetst

12 april, 2011
“Het voordeel van de zee is dat je haar kunt horen zonder zo’n maffe schelp tegen je oor te moeten houden.”
Johan Anthierens Vlaams journalist, satiricus en schrijver (1937-2000)


Als ik na een lange reis mijn gehuurde autootje, een pittig Chevroletje, voor de deur van het guesthouse parkeer en het portier open hoor ik een man tegen zijn arbeiders zeggen: “Julle het fôkkol gedoen vandag!!” (Jullie hebben vandaag geen steek uitgevoerd!)
Het is een zonovergoten dag, de Kaap laat zich van zijn beste kant zien. En ik ben weer echt thuis…

Na een hartelijk welkom van Gerard & Erika Brindeau, van Brightwater Lodge wordt ik naar mijn ruime kamer met badkamer, koelkast, kluisje en tv gebracht.

Het is nog vroeg in de middag, dus een beetje uitpakken, snel even douchen en dan ga ik meteen maar eens bij het strand kijken. Ik had de zee al een paar keer ver beneden mij zien liggen toen ik over de bergpas Houtbaai binnenreed. Vijf minuutjes lopen en je bent bij het strand. Even met mijn voeten in het water en dan even heerlijk uitgestrekt in het zand. Maar dat duurt niet lang.
Twee paar zwarte ogen bekijken me uitgebreid. Read the rest of this entry ?