Posts Tagged ‘Koh Lanta’

h1

Ik denk dat ik hier maar blijf….

19 november, 2008

“Vergeet dit nooit: Er is maar weinig nodig om gelukkig te kunnen leven.”

Marcus Aurelius Romeins keizer 121-180 

Misschien makkelijk gezegd door een keizer, maar ik kan het echt beamen. Het was een goed idee van me om me hier te nestelen. Wat een eiland!
Het is dat ik afgesproken heb in december naar Chiang Mai te gaan, maar anders had ik hier voor een paar maanden een huis gehuurd. Ik droom ’s nachts van een ruim huis, waar ik een keramiek-oven heb en met een stuk klei in mijn handen over de zee uitkijk…

Koh Lanta is een schitterend eiland, dat totaal ontdekt is door de Zweden. Dat heeft tot gevolg dat eigendom hier duur is geworden, en bijna elk goed plekje op het eiland en vooral aan het strand ontdekt en ontwikkeld is, ook door Zweden die daarbij een Thaise zakelijk partner nodig hebben. De supermarkten zijn voorzien van producten die uit Zweden zijn geïmporteerd en restaurants hebben menukaarten in drie talen. Net genoeg winkels met gewone dagelijkse behoeften. Ik wordt hier niet hebberig, want er is weinig echt moois te koop.
Het klimaat is hier nu perfect. Heerlijk warm en een windje uit zee. Soms nog wat naweeën van het regenseizoen.
Het is groot genoeg om er heerlijk een dag te kunnen rondscooteren, en klein genoeg om niet te verdwalen. Er zijn een paar kleine dorpjes en een wat groter dorp, de ‘hoofdstad’ Ban Saladan.

Een vriendin mailt me en vraagt of het me wel bevalt niets om handen te hebben. Ik zie andere toeristen zich enthousiast aanmelden voor boottripjes, snorkel- en duiktripjes, olifant trekkings, bezoeken aan een vlindertuin en de monkeyschool. Ik zie ze joggen of mountain biken, maar ik vind dat te vermoeiend. Bovendien valt tijdens het joggen het ijs uit je glas.

Nee, ik verveel me niet, zit mijn tijd niet uit en wil niet terug naar mijn familie. Ze kunnen hierheen komen als ze dat willen…En ik heb niet niets om handen. Om de dag een geweldige massage, daar gaat alleen al een hoop tijd in zitten…

Restaurant met uitzicht op het kleine noord-westelijke schiereiland. Bellisimo!

Restaurant met uitzicht op het kleine noord-westelijke schiereiland. Bellisimo!

Nadat ik een scooter heb gehuurd bij de illustere Mr. Dong bij wie de voortanden een eind achter zijn ondergebit staan waardoor hij grappig praat, verhuis ik van resort. Bij Kai heeft het strand een te hoog Bob Marley gehalte met harde muziek. En ik wil in stilte van zonsondergangen genieten. Bovendien ligt haar resort niet aan het strand. Maar ik ga elke dag even langs en help Moo met zijn Macbook-laptop die hij van een junkie voor een krats heeft gekocht. Shana had geld nodig, waarmee ze zoveel drugs kocht dat ze een op een dag in haar blootje gillend de boel in haar kamer kort en klein sloeg, op de brommer vertrok en een ongeluk kreeg. Ze loopt nu ongeveer van top tot teen in het verband met wonden in haar gezicht en twee blauwe ogen die bijna dicht zitten van de zwellingen. Wat een triest geval. Kai vertelt dat ze een paar maanden geleden naar het eiland is gekomen vanuit Singapore met een bult met geld en twee bulten van siliconenborsten. Dat geld is ze allemaal hier kwijtgeraakt. De borsten zitten er nog aan en dat ziet er vreemd uit bij zo’n broodmagere hark. Als ze die kon verkopen deed ze het ook nog. Read the rest of this entry ?

Advertenties